เวลาไหลเลยผ่านไปทีละชั่วโมง แต่ก็ยังไร้วี่แววว่าคลื่นจะกลับมา ไม่มีแม้แต่ข้อความ ลากยาวไปจนกระทั่งช่วงบ่าย ฌานินยังสวมใส่ชุดนอนตัวเดิม เธอหมดหวังแล้วเรื่องออกไปข้างนอกด้วยกัน เพราะจนป่านนี้ยังไม่เห็นเงาของคลื่น
ติ๊ง~ ติ๊ง~ ติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนดังเข้ามารัว ๆ ทำให้เจ้าของโทรศัพท์รับรู้ได้โดยไม่ต้องหันมองเลย ว่าเป็นใคร มือเรียวค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบมาอ่านข้อความผ่านหน้าจอ
แชต: คลื่น
คลื่น: ถึงว่าที่ภรรยาคนสวย ผม คลื่น ทรัพย์หิรัญสกุล ขอรับโทษแต่โดยดี
คลื่น: คนดี
คลื่น: คนสวย
คลื่น: ที่รักครับ
คลื่น: ไอ้ล่ามันมอมเหล้าพี่ อย่าโกรธเลยนะ
คลื่น: หนู อ่านข้อความหน่อยน้องนิน
ดวงตากลมเพียงแค่กวาดอ่านข้อความ แล้วกดปิดจอมือถือ โกรธที่เขาเพิ่งจะตื่นเอาเวลานี้ พยายามเมินเสียงแจ้งเตือนที่ดังเข้าอย่างต่อเนื่อง แต่ถึงอย่างนั้นก็อดก้มลงมาอ่านไม่ได้
คลื่น: หมาน้อยกำลังไปรับโทษนะครับ
พอเห็นประโยคน
