“ทำยังไงดีคะ ทางร้านไม่จัดชุดสำรองมาเผื่อด้วย ปกติต้องเผื่อเวลาเกิดปัญหา” ช่างแต่งหน้าคนหนึ่งพูดขึ้น ทุกคนในตอนนี้มีสีหน้ากังวล โดยเฉพาะว่าที่เจ้าสาว
ฌานินหันมองไปทางคลื่น เธอดูออกว่าเขากำลังหัวเสียสุด ๆ ความโกรธฉายผ่านดวงตาคมกริบ ทำให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนี้ไม่มีใครกล้าหันไปมองเขาเลย
“พี่คลื่น” ขาเรียวค่อย ๆ ก้าวมาหาคนตัวสูงที่ยืนนิ่ง ลมหายใจร้อนพ่นระบายออกมาหนัก ๆ คนตัวเล็กจึงพยายามพูดเสียงนุ่มเพื่อให้เขาใจเย็นลง
“เราถ่ายพรุ่งนี้ก็ได้เนอะ”
“ถ้าต้องถ่ายพรุ่งนี้ แพลนที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นเดือน ๆ จะเป็นยังไง?”
“…” ฌานินเงียบลงทันที หลังถูกสายตาคมตวัดมาจ้องดุ เพราะเธอไม่อยากให้เขาเครียดถึงช่วยหาทางออก แต่พอได้ยินอย่างนั้น จึงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
และคลื่นเองก็เหมือนจะเพิ่งรู้ว่าตัวเองเผลอตวาดคำหงุดหงิดใส่คนรักไป แววตาคมที่เคยแข็งกร้าวอ่อนยวบลง ก่อนจะจับมือเล็กขึ้นมาจูบหนัก ๆ ลงบนนิ้วนางท
