มือหนาล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า แล้วแตะปลายนิ้วไปยังแชตของธันวา ต้องการระบายความอึดอัดที่ปะทุแน่นอยู่ภายในใจให้ใครสักคนรับฟัง ก่อนที่มันจะระเบิดออกมา
แชต: ธันวา
คลื่น: ฌาไม่สนใจกูเลย
หลังส่งข้อความไปไม่ถึงสองนาที แจ้งเตือนจากลูกน้องคนสนิทก็ตอบกลับมา
ธันวา: น้องอาจจะหึง แต่เก็บอาการก็ได้นะครับ
คลื่นหัวเราะเบา ๆ กับประโยคปลอบใจ ซึ่งเขาก็อยากให้เป็นแบบนั้นเช่นเดียวกัน แต่ความรู้สึกมันบอกว่าคงไม่ใช่
คลื่น: ยิ้มหัวเราะกับไอ้เวรนั่นปกติ ทั้งที่เห็นแล้วว่ากูอยู่ตรงนี้กับอิง ยังไม่มอง
ธันวา: จะถอย หรือลองพยายามต่อครับ
คลื่น: ตอนนี้กูเริ่มคิด ว่าพยายามแล้วจะได้อะไร กูเดาฌานินไม่ออกเลย
ลมหายใจอุ่นถูกปล่อยออกมาอย่างหนักอึ้ง กลางอกวูบหวิว เขาเคยเข้าข้างตัวเองว่ายังพอมีหวังอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมขนาดนี้
แต่เมื่อมองย้อนกลับไป เป็นเขาเองทั้งนั้นที่ร้องขอทุกอย่าง ขอแล้วขออี
