ความรู้สึกสับสนถาโถมจนแน่นอก เธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อ คำไหนจะไม่ซ้ำเติม และคำไหนจะไม่ผูกเขาไว้กับเชือกเส้นที่ควรวางลง
แต่อีกความรู้สึกกลับฝังติดเรื่องเมื่อคืน ช่วงเวลาที่วางทุกอย่างลง แล้วปล่อยให้ร่างกายก้าวนำหน้าเหตุผล สมองว่างเปล่า ไม่ต้องคิด ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น
เป็นสิ่งที่ฌานินรู้สึกได้ว่า… ตัวเองกำลังโหยหามัน
“หยุดร้องไห้ได้แล้วค่ะ อายุเท่าไร ทำไมขี้แยแบบนี้”
(โดนฟันแล้วทิ้ง ไม่ให้ร้องได้ยังไง)
“พี่คลื่นเป็นคนทำนะ จะกล่าวหาคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง”
(ฌาขึ้นให้พี่ พี่โดนกระทำเหมือนกัน)
ประโยคนั้นทำให้ร่างเล็กถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ คิ้วบางขมวดผูกเป็นปม แต่หัวใจกลับทรยศด้วยการเต้นแรงผิดจังหวะ
“มันน่าอายนะ หยุดพูดเดี๋ยวนี้”
(อยู่หน้าห้อง เปิดประตูให้หมาตัวนี้เข้าไปได้ไหมครับ)
เสียงรอบตัวถูกดึงออกไปจากการได้ยิน วูบหนึ่งที่หูอื้ออึง ฌานินค่อย ๆ กำโทรศัพท์แน่นจนชาไปทั้งมือ ความรู้สึ
