กลางดึก หลังทุกอย่างจบลง ร่างเล็กนั่งมองคนตัวสูงที่กำลังใส่เสื้อผ้าเธอตั้งใจรอให้เขากลับไปก่อนถึงจะเก็บชุดที่กระจายบนพื้นมาสวมใส่
“นอกจากเงิน อยากได้อะไรอีกหรือเปล่า?”
“จะซื้อให้ฌาเหรอคะ”
“อืม บอกมาสิ”
ฌานินมองอีกฝ่ายอย่างนิ่งงัน นานมากแล้วที่เธอไม่ได้รับของจากใครยกเว้นเพื่อนสนิทกับผู้ชายคนนี้ แม้สิ่งที่ให้ทั้งเงินและสิ่งของจะอยู่ภายใต้ข้อตกลงของการเป็นเด็กเลี้ยง แต่มันกลับทำให้รู้สึกเหมือนมีค่าในสายตาใครสักคน
“ไม่มีอะไรที่อยากได้ค่ะ แต่ถ้าพี่คลื่นซื้อให้ ฌาจะรับไว้”
คลื่นสวมเสื้อลงบนตัว ก่อนขาแกร่งจะก้าวมาหยุดข้างเตียง จากนั้นก็วางฝ่ามือใหญ่ลงบนศีรษะมน ค่อย ๆ ลูบแผ่วเบา เขาทำเหมือนอ่อนโยนกับเธอ ทั้งที่แววตาแฝงความร้ายกาจ แถมเซ็กซ์ที่เพิ่งจบลงก็ไม่มีความถนอมเลยสักนิด รอยแดงบนผิวขาวคือตราประทับว่าดุเดือดขนาดไหน ยิ่งร้องห้ามเขาก็ยิ่งฝากร่องรอยเอาไว้
“มียาแก้ปวดกินใช่ไหม?”
“ค่ะ”
มือ
