“อย่าพูดจาเลอะเทอะ”
ฌานินค่อย ๆ กำมือแน่น ตอนนี้แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมันกำลังเดือดพล่านในร่างกาย เพราะตอนถาม คลื่นบอกไม่รู้จัก แต่คำทักทายนั้น บอกชัดเจนว่ารู้จักกันดี เธอจับจ้องผู้หญิงตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ
“น่าเห็นใจนะคะ คนที่ต้องเกาะอดีต เพื่อให้ตัวเองมีตัวตน” ฌานินเอียงหน้าเล็กน้อย มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า “แย่จัง ที่เคยเป็นได้แค่ทางผ่าน”
จบคำพูด ฌานินสะบัดมือออกจากมือหนา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคว้าดึงแขนเสื้อของคลื่นที่ยังชะงักค้างกับถ้อยคำตอบโต้เมื่อครู่ ให้เดินตามเธอไปจนถึงรถ
บรรยากาศภายในรถเงียบงัน คลื่นหน้าซีดเซียวขณะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งข้างกาย มือเรียวยังกำแน่นไม่ยอมคลาย แค่นั้นก็พอให้เขารู้ว่า ตอนนี้เธอโกรธมากขนาดไหน
“หนู”
“เวลาฌาโกหก พี่คลื่นหงุดหงิดไหมคะ”
“… ครับ”
“แล้วคิดว่าตอนนี้ ฌาหงุดหงิดขนาดไหน”
ฌานินพยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึก
