หลังจากทำตามที่เขาบอกเรียบร้อยและกำลังจะยื่นมือถือคืน มือถือในมือก็สั่นขึ้นจนคนถือสะดุ้งหน่อยๆ เธอรีบส่งมันให้เขาทันทีแต่มือหนากลับดันมันคืนให้เธอ
“ขับรถอยู่ ไม่รับ” เขาบอกด้วยเสียงนิ่งพร้อมกับจ้องไปยังถนน
วาลีถือวิสาสะเหลือบสายตาดูชื่อคนที่โทรมา ก่อนจะบอกเขาไปอีกรอบด้วยความร้อนรน
“คุณโสภาโทรมาค่ะ”
“รับเลย”
“...”
“รับสิ เผื่อมีเรื่องสำคัญ”
นิ้วเรียวสไลด์รับสายอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆ ที่ในใจก็อดไม่ได้จะต่อว่าเขาที่ผลักภาระมาให้เธอจัดการ
ถ้าสำคัญทำไมเขาไม่รับเองล่ะ
(ไทม์ลูก!!)
ทันทีที่รับสาย ปลายสายก็เรียกเจ้าของมือถือด้วยความตื่นตระหนก วาลีสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกรอกเสียงกลับไป
“คุณโสภา วาลีเองค่ะ”
(อ้าว! นี่แม่ลนจนโทรผิดเหรอเนี่ย…เอ๊ะ! ไม่ผิดนี่ ทำไมอยู่ด้วยกัน)
ปลายสายถามกลับมา หลังจากเงียบไปสักพัก ซึ่งท่านน่าจะมองจอเช็กจนแน่ใจแล้ว ว่าเบอร์ที่โทรออกคือเบอร์ลูกชายตนเอง
“พอดีคุณ
