เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงเอะอะจากคนที่อยู่ห้องนั่งเล่น วาลีกะพริบตาถี่ๆ ปรับแสงที่สาดกระทบสายตาให้คุ้นชิน มือเรียวยกขึ้นเหนือผ้าห่มหยิบมือถือมาดูเวลา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าข้อมือและท่อนแขนตัวเองมีรอยแดงช้ำเป็นรอบ
พรึ่บ!
คนตัวเล็กลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงด้วยความรวดเร็ว แต่เนื่องจากอาการเจ็บตึงตรงกึ่งกลางร่างกาย ทำให้ดวงตากลมโตไล่สำรวจร่างกายในส่วนที่มองเห็นของตนเองทีละจุด ตั้งแต่หัวไหล่ หน้าอก เอว สะโพก และเรียวขา ล้วนแต่มีร่องรอยฝีมือคนตัวโตที่อยู่ห้องถัดไป
‘ถึงเช้าดีไหม?’
เธอนึกถึงคำพูดที่เขาพูดไว้เป็นครั้งสุดท้ายและก็ถูกทำอย่างที่ว่าจริงๆ วาลีหันซ้ายหันขวามองหาชุดนอนตัวเอง แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าถูกเขาถอดมันทิ้งไว้ที่ห้องดูหนัง จึงเปลี่ยนใจจะเดินเปลือยเปล่ารีบไปห้องน้ำแทน
ร่างกายของวาลีตอนนี้ ไม่ต่างการคนที่เพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอน ขาสองข้างที่สั่นเทาค่อยๆ ขยับ
