แม้จะเข้าวันที่ห้าที่พลบค่ำไม่ได้กลับไปยังเพนต์เฮาส์ แต่วาลียังคงเดินหน้าตามง้อคนเย็นชาไม่ท้อ ทำมื้อเช้ามาส่งเขาถึงหน้าห้องทำงานทุกเช้า ฝากเลขาหน้าห้องให้เอาไปส่งข้างในอีกที เพราะสามีไม่อนุญาตให้เข้าพบ
“พี่ตุ๊กสวัสดีค่ะ วันนี้ก็ฝากอีกนะคะ” วาลียื่นปิ่นโตสีขาวให้เช่นเคย เพราะทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “วันนี้วาทำแซนด์วิชแฮมชีสนะคะ พี่ไทม์จะได้ทานง่าย ไม่เปื้อนมือ”
“สวัสดีค่ะคุณวา มาทุกวันเลย” เลขาวัยกลางคนเอื้อมมือไปรับปิ่นโตมาเก็บด้วยความเกรงใจ ก่อนจะส่งปิ่นโตของเมื่อวานคืนให้เจ้าตัว “คุณไทม์ไม่ยอมกินเลยค่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่ไทม์ไม่กินพี่ตุ๊กจัดการได้เลย ฮิๆ ^^” พูดจบก็แอบชำเลืองตามองเข้าไปยังห้องกระจกที่สามีนั่งทำงานอยู่ในนั้น
แอบเดินเข้าไปเอามือแปะกระจก หวังเรียกร้องความสนใจจากคนด้านใน
ซึ่งมันก็ได้ผล...
พลบค่ำรู้สึกตัวว่ามีคนมองเข้ามา แล้วก็พบว่าเป็นคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด จึงหยิ
