หกเดือนต่อมาณัฐวรรณปลุกสามีกลางดึก
“พี่มัสคะ”
“หืมม วรรณปลุกพี่เหรอ” เขาตื่นเร็วเพราะคอยระวังอยู่แล้วในช่วงที่เธออายุครรภ์มากขึ้น
“วรรณเจ็บท้องค่ะ” เธอข่มความเจ็บบอกเขา ตอนแรกเธอคิดว่าจะรอเช้าแต่เจ็บถี่มากขึ้นเรื่อยๆ จนทนไม่ไหว
มัฆวานตาสว่างทันที เขาลุกไปเปิดไฟ
“วรรณเดินไหวไหมครับ ให้พี่อุ้มไหม” เขาลนลานทำอะไรไม่ถูก
“ไหวค่ะ พี่มัสยกตะกร้าของที่จัดไว้ลงไปก่อนแล้วตามคุณแม่ให้วรรณที” เธอสั่งเพราะดูว่ามัฆวานจะตื่นเต้นมาก
ชายหนุ่มรีบไปเคาะประตูห้องนอนบิดามารดาทันที
“แม่ครับ วรรณเจ็บท้อง”
คุณมณีจันทร์เปิดประตูทันที ท่านเข้ามาดูณัฐวรรณ
“มัสขนของไปเร็วๆ วรรณเจ็บถี่รึยังลูก” ท่านกำกับและหันมาคุยกับณัฐวรรณ
“ค่ะแม่ วรรณจับเวลาประมาณทุก 15 นาทีค่ะ” เธอตอบพลางทำหน้าเหยเมื่อรู้สึกบีบที่มดลูกอีกครั้ง
“งั้นไปเลย วรรณเดินไหวไหมลูก”
“ไหวค่ะ” เธอค่อยๆ เดินมีคุณมณีจันทร์ประคองออกมาจากห้อง มัฆ
