เย็นนั้นระหว่างทานอาหารเย็น คุณมณีจันทร์รับโทรศัพท์สายด่วน
“อ้าวที่บ้านโทรมามีอะไร แม่รับก่อนนะ” ท่านบอกสมาชิกจึงเงียบเสียง รอฟังว่าทางไร่มีอะไร
“อืมมอะไรนะคุณลิซมาเหรอ คุณลิซอยากที่ได้ที่อยู่ที่นี่จะมาหาที่กรุงเทพฯ” ท่านทำเสียงตกใจ
“ไม่ต้อง บอกเธอว่าเดี๋ยวคุณมัสไปให้คุณลิซรอที่ไร่” คุณมณีจันทร์สั่ง ท่านวางสายแล้วจ้องหน้าลูกชาย มัฆวานขยับตัวด้วยความอึดอัดเขาลุกขึ้นยืน
“ผมจะกลับไร่ก่อน พ่อแม่จะไปวันไหนก็บอกผมนะครับ”
เขาเดินไปขึ้นรถโดยที่ไม่ได้หันมามองณัฐวรรณเลย เธอเม้มปากแน่นคุณมณีจันทร์มองลูกสาวอย่างเป็นห่วง
“วรรณสิ้นเดือนนี้กลับบ้านด้วยนะลูก มีงานของพี่มัสจัดเล็กๆ ไม่ได้เชิญใครมาก ไม่ได้แจกการ์ดจ้ะ”
“ให้วรรณไปช่วยเตรียมงานไหมคะ” เธอฝืนใจถาม
“ถ้าหนูว่างก็ได้ลูก แต่แม่เห็นว่าหนูจะไปเชียงใหม่ไม่ใช่เหรอ”
“เลื่อนไปหลังงานได้ค่ะแม่ มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น” เธอตอบมารดาแต่ในใจคิดว่าไป
