"คุณลุงคนนั้นเป็นใครครับแม่" นับหนึ่งรู้สึกผูกพันกับผู้ชายคนนั้นมาก
"เขาเคยเป็นคนรู้จักของแม่ หนูไม่ต้องไปพูดอะไรกับเขานะลูก เขาพูดอะไรกับหนู หนูก็ไม่ต้องไปฟัง หนูฟังแม่คนเดียวลูกทั้งสองคนเข้าใจไหม" เธอกลัวว่าเขาจะมาพรากลูกของเธอไป
"งื้อออหนูกลัว" นับสองร้องไห้ตลอดตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้น
"แม่ไม่ให้ใครมาทำอะไรลูกได้หรอก หนูหยุดร้องก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่จะพยายามติดต่อคุณตาคุณยายก่อนเผื่อเราติดต่อท่านได้เราจะได้ไม่ต้องไปกับผู้ชายใจร้ายคนนั้น" แล้วโบว์ลิ่งก็พาลูกไปนอนที่เตียงกล่อมลูกให้หลับก่อน
แล้วเธอก็จับเอาโทรศัพท์เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อจะพยายามติดต่อพ่อกับแม่ของเธอให้ได้ก่อน
"ทำไมไม่รับสายกันเลย" เธอกดอยู่แบบนั้นจนลืมนับว่าเธอติดต่อไปกี่สายแล้ว
23 : 30 น.
จนเวลาผ่านไปดึกดื่นโบว์ลิ่งคิดว่าอะตอมคงไม่มีความอดทนที่จะรอขนาดนั้น เธอก็เลยเดินมาเปิดประตูเพื่อที่จะเช็คดูว่าเขายังอยู่หน้าห้องไหม
