"ณิชากลัวพี่ทำไม" พอเขาเดินเข้ามาใกล้เธอ ณิชารีบถอยหลังไปเหมือนกับคนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
"เปล่าค่ะ ณิชาอยากจะอยู่คนเดียวพี่ช่วยออกไปข้างนอกเถอะ"
"ยังไงพี่ก็เป็นพี่เข็มทิศของณิชาเหมือนเดิม ณิชาไม่ต้องกลัวพี่นะ"
"พี่จะไม่ให้ณิชากลัวเลยไม่ได้หรอก ก็คนพวกนั้นเขาเป็นใครแล้วพี่เป็นใคร ฉันเห็นพวกเขามีปืนกันทุกคนพี่กำลังทำอะไรอยู่"
"เรื่องนี้เดี๋ยวพี่ค่อยอธิบายให้ณิชาฟังแล้วกันแต่ตอนนี้พี่ว่าณิชาพักผ่อนก่อนดีกว่า กว่าจะไปถึงเกาะก็อีกชั่วโมงกว่า"
"เกาะ!!!" พอณิชาได้ยินคำว่าเกาะเธอยิ่งกลัวขึ้นไปอีกหลายเท่า
"เกาะที่ไหน! แล้วเกาะของใคร!!"
"มันเป็นเกาะที่ครอบครัวของพี่ได้สัมปทานทำเหมืองแร่และก็เก็บรังนก" ทีแรกเขาคิดว่าจะยังไม่เล่าให้เธอฟังแต่ตอนนี้ ถ้าไม่เล่าก็คงไม่ได้แล้วเพราะเขารู้สึกว่าเธอตื่นกลัวเขามาก
"ทำไมคุณต้องโกหกฉันด้วย พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้"
ก๊อกๆๆ "นายหัวครับมีเรือกำลังตามเร
