หลังงานรับปริญญาผ่านไปได้ไม่ถึงชั่วโมง ครอบครัวพร้อมหน้าก็พากันมารับประทานอาหารเย็นที่ร้านประจำบรรยากาศอบอุ่น เสียงหัวเราะของทุกคนดังไม่ขาดสาย น้องมายในชุดเดรสสีครีมตัวโปรด นั่งกินไอศกรีมอยู่บนตักของป๊าอย่างอารมณ์ดี ส่วนพายที่เพิ่งเปลี่ยนจากชุดครุยเป็นเดรสเรียบ ๆ กำลังนั่งมองสองพ่อลูกด้วยรอยยิ้มละมุน
“หม่ามี๊ มายให้หม่ามี๊กินไอติมคำนี้นะ” เด็กหญิงยื่นช้อนให้พร้อมรอยยิ้มหวานเจื้อยแจ้ว
“ขอบคุณค่ะลูก หม่ามี๊ขอช้อนเล็ก ๆ พอค่ะ เดี๋ยวจะไม่เหลือให้มาย” พายหัวเราะเบา ๆ พลางก้มลงหอมแก้มลูก
เทมที่นั่งข้าง ๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะพูดขึ้นเสียงทุ้มอบอุ่น
“มายครับ”
“คะป๊า?” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นตอบตาใส
เทมยกมือขึ้นลูบหัวลูกเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาทั้งโต๊ะยิ้มตาม
“คืนนี้หนูไปนอนกับอากงอาม่านะครับลูก วันนี้ป๊าขอพาหม่ามี๊ไปฉลองหน่อยนะ”
“พี่เทม!” พายหันขวับมามองเขาทันที เสียงนั้น
