ตอนที่ 30 ความมืดมิดที่กัดกิน
เวลาสามสัปดาห์ผ่านไป...
เพนต์เฮาส์ใจกลางเมืองกลายเป็นโลกทั้งใบของอลิซ เธอไม่ได้ก้าวเท้าออกไปไหน แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด เพราะอเดลแทบจะย้ายออฟฟิศมาไว้ที่นี่ เขาทำงานผ่านแล็ปท็อป ประชุมผ่านวิดีโอคอล และใช้เวลาทุกวินาทีที่เหลือคลอเคลียอยู่กับเธอ
แสงแดดอุ่นของยามสายสาดลอดผ้าม่านสีทึบเข้ามาตกกระทบผืนเตียงหนานุ่ม อลิซขยับตัวซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ ทว่ายังไม่ทันจะได้ลืมตา สัมผัสอุ่นแผ่วเบาก็กดประทับลงบนหน้าผากมน ตามด้วยปลายจมูกโด่งที่ไล้คลอเคลียไปตามพวงแก้มใส
"ตื่นได้แล้ว ยัยขี้เซา..." น้ำเสียงทุ้มติดจะงัวเงียกระซิบชิดริมฝีปาก วงแขนแกร่งกระชับรัดเอวบางให้ขยับเข้ามาเบียดชิดกับอกกว้าง
อลิซปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า พลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ตื่นก่อนแต่ไม่ยอมลุกไปไหน อเดลในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงกำลังนอนตะแคงเท้าคางมองเธออยู่ นัยน์ตาคมพราว
