ตอนที่ 39 หนึ่ง…สอง…สาม?
บรรยากาศในห้องพักฟื้นเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรและจังหวะลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคนทั้งคู่ อเดลโอบประคองร่างที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลของอลิซเอาไว้หลวมๆ อย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนบาดแผล หญิงสาวทิ้งตัวซบอกกว้างอย่างอ่อนล้า จังหวะการเต้นของหัวใจที่สัมผัสได้จากคนตรงหน้า คือสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นที่สุดในเวลานี้
หญิงสาวซึมซับไออุ่นจากตัวเขาอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"อเดลรู้นานหรือยัง... เรื่องที่เราตาบอด"
วงแขนแกร่งที่โอบกอดเธออยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เสียงทุ้มจะตอบกลับมาอย่างนุ่มนวล
"สักพักแล้วล่ะ"
"ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ..." อลิซถามเสียงสั่น ใบหน้าหวานยังคงซบอยู่ที่อกของเขา
อเดลยกมือขึ้นลูบเรือนผมของเธออย่างเบามือ "
เพราะฉันคิดว่าเธอไม่อยากให้ฉันรู้... เธอค
