ตอนที่ 47 อ้อมกอดที่รอคอยมาทั้งชีวิต
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง อลิซค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายบอบบางขยับตัวซุกหาไออุ่นจากแผงอกกว้างที่คุ้นเคยตามสัญชาตญาณ ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและผืนเตียงที่เย็นชืด
"อเดล...?"
เสียงหวานงัวเงียเอ่ยเรียกเบาๆ หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พยายามกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัส แม้การมองเห็นจะยังคงพร่ามัวและมืดบอด แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าผู้ชายที่มักจะนอนกอดเธอแน่นเป็นปลาหมึกทุกเช้าไม่ได้อยู่บนเตียง
ปกติแล้วอเดลไม่ใช่คนตื่นเช้า ถ้าไม่มีเรื่องด่วนที่บริษัท เขามักจะตื่นมาคลอเคลียและกอดรัดเธอไว้จนกว่าจะพอใจ แต่วันนี้กลับแปลกไป
แหวะ!! อุแหวะ!!
เสียงโก่งคออาเจียนอย่างหนักหน่วงดังแว่วมาจากทางห้องน้ำ ทำเอาความงัวเงียของอลิซปลิวหายไปเป็นปลิดทิ้ง หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบตวัดผ้าห่มออกจากตัวแล้วก้าว
