เปิดโรงฝึก&ทำบุญฟาร์ม

หนึ่งเดือนต่อมาคือกำหนดการทำบุญบ้านและเปิดโรงฝึกของอิทธิ และมีการเปลี่ยนป้ายชื่อของฟาร์มจากฟาร์มโคนมอารมณ์ดีเป็นสวนส้มอารมณ์ดี มีโครงการเปิดให้บริการบ้านพักแบบโฮมสเตย์และขายผลผลิตจากสวนในอนาคต โรงฝึกของอิทธิและภากรมีโครงการจะเปิดเป็นโรงเรียนสอนศิลปะป้องกันตัวด้วยในอนาคต ซึ่งในวันเปิดโรงฝึกการก่อสร้างที่แล้วเสร็จคือโรงยิม บ้านพักของนักเรียนลักษณะเป็นห้องพักแบบรีสอร์ทแถวยาวสองชั้นจำนวนยี่สิบห้อง มีห้องน้ำในตัวทุกห้อง ซึ่งในส่วนนี้ศกุนตลาได้คุยกับอิทธิและภากรให้แบ่งซื้อที่ดินและแยกโฉนดออกไปเป็นชื่ออิทธิเอง จะได้ไม่มีปัญหาทางเอกสารในอนาคต ส่วนสวนผลไม้ทั้งกาแฟและส้ม ต้นพันธ์ที่ลงปลูกต่างแข็งแรงเป็นที่น่าพอใจ คุณดารัณและครอบครัวมากันพร้อมหน้า ในการเตรียมงานล่วงหน้าเป็นเวลาสองวัน ส่วนภากรและชมพูนุทมาในวันต่อมา ในวันก่อนวันงาน สาวๆ ต่างช่วยกันจัดดอกไม้และเตรียมอาหาร คุณดารัณสั่งให้กางเต๊นท์ผ้าใบหนึ่งหลังข้างตัวบ้านเพื่อใช้เป็นโรงครัว มีการจ้างคนงานเพิ่มเพื่อช่วยงานครัว ณัฐวรรณก็มาช่วยในวันสุกดิบด้วยเช่นกัน “กุนเช็คของสดซิลูกครบไหม หมู ไก่ ของทะเลถ้าไม่ครบจะได้ไปซื้อไว้เลย” คุณดารัณสั่งหลานสาว ศกุนตลาเช็คของที่จะใช้พบว่าขาดหลายรายการ “มีขาดอยู่ค่ะคุณป้า หมูบดทำลาบ กุ้ง หอมใหญ่ พริกขี้หนูก็น่าจะไม่พอ เดี๋ยวกุนออกไปซื้อค่ะ” “ไปกับใครคะพี่กุน นุทไปด้วย” ชมพูนุทกับศกุนตลาจึงเดินขึ้นบ้านไปหยิบกระเป๋าเงิน “พี่ชุ กุนจะออกไปตลาดเอาอะไรไหมคะ” เธอแวะถามพี่สะใภ้ที่จัดดอกไม้อยู่ ชัชชุอรทำท่าคิด “พี่อยากได้ดอกไม้มาเพิ่มจ้ะ จะมีไหมตอนนี้” “เดี๋ยวกุนเข้าเมืองให้ค่ะ พี่ชุจะเอาดอกอะไรเขียนมาเลย” อิทธิกับภากรที่ช่วยกันจัดเต๊นท์สำหรับเป็นที่นั่งพระ จัดอาสนะขึงผ้าเรียบร้อยเดินขึ้นบ้านเข้ามาพอดี “จะไปไหนกันเหรอนุท” ภากรถาม “จะไปตลาดกับพี่กุนค่ะ ขาดของสดหลายอย่าง” ชมพูนุทตอบ ทำให้อิทธิมองแล้วพูดขึ้นว่า “พี่ไปเองจะเอาอะไรก็จดมาครับ นุทกับกุนอยู่บ้านกันดีกว่ามั้ง” ศกุนตลาทำท่าจะไม่ยอม แต่เสียงเด็กที่ร้องจากในห้องเด็กทำให้เธอและคนอื่นๆ รีบไปดู พบว่าลูกหมีกับธีแย่งของเล่นกัน “ลูกหมี... หยุดเดี๋ยวนี้เลย” ชัชชุอรดุลูกชาย ลูกหมีหันมามองแม่แล้วหน้าเบะจะร้องไห้ “โอ๋ไม่ร้องค่ะลูกหมี หนูจะเอาอะไรคะบอกอาสิ” ศกุนตลาปลอบเด็กชาย “ชุจะดุลูกทำไมลูกหมีน้อยใจแล้ว แกคงไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมตอนนี้แม่ไม่ค่อยอุ้ม” ศรันย์ปรามภรรยา เขาเข้าใจว่าแม่ลูกอ่อนทำอะไรไม่ถนัด เพราะลูกชายคนเล็กยังอายุไม่เต็มสองเดือน เธอจึงมีเวลาให้ลูกหมีน้อยลง ชัชชุอรนิ่งอึ้งเธอลืมเรื่องนี้ไปสนิท เธอน้ำตาคลอลูกหมีในวัยสองขวบเศษยังเล็กมาก เขายังไม่เข้าใจคำว่ามีน้อง “แม่ขอโทษแม่ไม่ดุแล้วครับ” เธอกอดลูกชายคนโตแนบอก ได้ยินเสียงลูกชายสะอื้นเธอยิ่งนึกตำหนิตัวเองที่ลืมนึกถึงใจของลูกหมี “กุนอยู่กับเด็กๆ เถอะ พี่กับไอ้กรไปซื้อของเอง” อิทธิพูดเสียงเบา เมื่อเห็นเธอมองเด็กๆ นิ่งนาน งานบุญมีแขกมามากกว่าที่คิด เป็นครั้งแรกที่ศกุนตลาได้พบครอบครัวของอิทธิคือน้องชายและว่าที่น้องสะใภ้ของเขา ที่ทำสวนกาแฟที่ทองผาภูมิ ทั้งสองคนมาแสดงความยินดีกับพี่ชายที่เปิดกิจการของตนเอง เหมราชเจ้าของสวนกาแฟใหญ่ในทองผาภูมิและช่ออินทนิลคู่หมั้นของเขา เดินทางมาอย่างด่วนเมื่ออิทธิโทรไปบอกว่าจะเปิดบริษัทเกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัย ความอยากมาร่วมแสดงความยินดีก็ส่วนหนึ่ง แต่สำคัญกว่าคือเขาอยากเห็นหน้าคนที่ทำให้อิทธิอยากใช้ชีวิตเป็นหลักเป็นฐานจริงจังได้ เขาทั้งสองคนมาถึงฟาร์มในตอนค่ำวันสุกดิบ อิทธิให้น้องชายพักในบ้านใหม่ที่เขาปลูกในที่ดินส่วนที่ซื้อต่อจากศกุนตลา แต่ช่ออินทนิลขอห้องพักแยกศกุนตลาจึงให้เธอพักบนบ้านใหญ่ด้วยกัน “ขอบคุณนะคุณกุนห้องพักดีมากเลยค่ะ” ช่ออินทนิลพูดเมื่อเจ้าของบ้านขึ้นมาส่งเธอเข้าห้องพัก “กุนสิคะต้องขอบคุณที่มาร่วมงาน ถ้าขาดเหลืออะไรบอกได้เลยนะคะ” สิ่งหนึ่งที่หญิงสาวพบคือความโดดเดี่ยวที่เคยมีมันหายไปเกือบหมด เมื่อเปิดใจให้คนรอบตัวญาติพี่น้องที่ดีล้วนแต่ช่วยเยียวยาจิตใจเธอให้ดีขึ้นได้ ช่ออินทนิลยิ้มสดใสเธออายุไล่เลี่ยกับศกุนตลา “คืนนี้ยังเตรียมงานอยู่ใช่ไหมคะ มีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะ เดี๋ยวช่อเปลี่ยนชุดแล้วจะลงไปช่วยค่ะ” แขกสาวบอก “คืนนี้งานครัวไม่มีแล้วค่ะ มีแค่ช่วยนุททำขนมเลี้ยงพระพรุ่งนี้พวกขนมไทยกับขนมอบค่ะ แล้วก็ช่วยกันพับดอกบัวแค่นั้น” ศกุนตลาบอก “โอเคค่ะคุณกุน เดี๋ยวช่อลงไปค่ะ” ในคืนนั้นช่ออินทนิลลงมาช่วยชมพูนุททำขนม และทุกคนจึงได้เห็นว่าเธอมีฝีมือทางด้านขนมไทยดีมาก “พี่ช่อเก่งจังค่ะ ขนมไทยนี่นุทแค่พอทำได้ไม่ถนัดเท่าไหร่” ชมพูนุทเอ่ยชมอีกฝ่ายเมื่อเห็นการทำขนมไข่แมงดาหรือทองหยอดจิ๋วเอาไว้ใช้แต่งหน้าขนมอื่น “พวกเบเกอรี่พี่ก็แค่พอทำได้ค่ะ ไม่ถนัดเท่าขนมไทย ถ้ามีเวลาก็น่าจะกวนเปียกปูนได้ค่ะ” ช่ออินทนิลตอบ “เก่งกันจังเลยค่ะ กุนไม่ถนัดงานครัวเลย” ศกุนตลาพูดขึ้นมา “ถนัดแต่เป็นขาวีนค่ะ” เธอพูดต่อแล้วหัวเราะ “เรื่องนั้นนุทก็ถนัดค่ะพี่กุน” ชมพูนุทตอบ “สาวๆ ป้าขึ้นนอนก่อน เอาเด็กๆ มานอนในห้องป้าไหม” คุณดารัณพูดขึ้นเมื่อมองเวลา ตอนนั้นสามทุ่มแล้ว “โห.. คุณป้าจะดูไหวเหรอคะ ดูเฉพาะลูกหมีกับน้องธีก็พอค่ะ ลูกนุทเดี๋ยวให้พี่กรดูค่ะ” “ไม่เป็นไรมีพี่เลี้ยงด้วย ตากรเหรอน่าจะเมาแล้ว” ท่านมองไปทางบรรดาลูกชายหลานชาย ที่กำลังตั้งวงคุยกันหลังจากทำงานใช้แรงงานมาทั้งวัน “หมอไม่ดื่มเหรอครับ” ภากรเริ่มต้นถาม เมื่อเห็นศรันย์จิบน้ำเปล่าอย่างเดียว “วันนี้ดื่มไม่ได้ต้องช่วยชุเลี้ยงลูก พวกนายตามสบายเลย” ดื่มที่ภากรว่าคือเบียร์กระป๋องที่เขาซื้อมาโหลเดียว “แล้วเรื่องของนายกับกุนเป็นไงบ้าง” ศรันย์หันไปถามอิท ชายหนุ่มคนที่ถูกถามถึงได้แต่ยิ้มนิดๆ “ก็ไม่ยังไงครับ ผมรอได้ไม่รีบ” “นายมาอยู่นี่นานเท่าไหร่แล้วอิท” ภากรถาม “ก็น่าจะ 7 เดือนแล้ว” อิทธิตอบ “เออ เหลืออีกสองปีครึ่ง เชื่อกูสามปีกำลังดี” ภากรว่า “ต้องรอสามปีเลยเหรอวะ” อิทธิขมวดคิ้วสงสัย “สามปีแล้วจะรู้จักกันดี ไม่ต้องพูดเยอะเชื่อเพื่อนเถอะ” ภากรย้ำ ส่วนเหมราชได้แต่หัวเราะขำพี่ชายกับเพื่อน