คืนเข้าหอ

“แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ตามพินัยกรรม กำหนดว่าห้ามเกินเจ็ดวันหลังจากจัดงานศพ เราไม่ควรผิดคำพูดกับผู้ล่วงลับ” แม่ของมังกรแทรกขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ที่ไม่สู้ดี ก่อนที่พ่อของเขาจะเข้ามาเสริม แล้วจัดแจงทั้งหมดโดยไม่ฟังคำสั่งจากผู้นำอย่างเช่นมังกร “เอารถเข็นมาสิ พาเสี่ยวฟางขึ้นรถ” อดีตผู้นำตระกูลหลงชี้มือสั่งลูกน้องให้เข้ามายังจุดเกิดเหตุ ก่อนเสี่ยวฟางจะถูกพยุงขึ้นนั่งรถเข็นด้วยท่าทางทุลักทุเล “แต่ว่า...” “อาเฟิน ฝากดูแลเสี่ยวฟางด้วย ส่วนแกมังกร... ดื่มน้ำชาแล้วเข้าหอซะ” “เตี่ย...” พ่อของมังกรชี้แจงทุกอย่างด้วยท่าทางจริงจัง หลังจากกำชับกับผู้เป็นภรรยาแล้ว เขาก็หันมาเทน้ำชาใหม่ ก่อนจะยื่นส่งให้กับมังกรที่ยืนหน้าเหวี่ยงบอกได้ถึงอารมณ์ที่ขุ่นมัว “แบบนี้ไม่ได้นะคะ งานมงคลที่มีเลือด ยังไงก็ไม่สมควรจัดต่อ” แม่เลี้ยงของลี่หลินโพล่งขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว แต่กลับถูกตอกหน้าจนไม่อาจพูดคำใดออกมาได้อีก “สัญญาคือสัญญา ต่อให้วันนี้จะมีคนตาย งานก็ต้องจัด” ทุกคนนิ่งงันไปทันที มังกรเองก็ไม่มีสิทธิ์เถียง เพราะเขาเคยให้คำมั่นสัญญาตอนขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูล ว่าจะถือคำสัญญาเป็นที่ตั้ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม หากรับปากไปแล้ว จะต้องทำตามคำสัจนั้นให้สำเร็จ สุดท้ายเลยต้องจำใจยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มพร้อมกับลี่หลินอีกครั้ง จากนั้นก็เสร็จสิ้นพิธีที่โถง ถึงเวลาเข้าสู่หอ... ขั้นตอนนี้ไม่มีพิธีอะไรมาก เพราะตัดไปหลายขั้นตอน เนื่องจากญาติผู้ใหญ่ เหลือเพียงแค่พ่อของมังกรเพียงคนเดียว และหลังจากที่เขาหันหลังออกจากห้องไป ความเงียบก็เข้ามาปกคลุมไปทั่วบริเวณ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัด พรึ่บ! “ทะ ทำอะไรน่ะ” ลี่หลินสะดุ้งเฮือก ก่อนจะลุกพรวดไปจากที่นอน ทว่ากลับไม่สามารถขยับไปไหนได้ เพราะถูกมังกรกำต้นแขนไว้แน่นจนปวดหนึบ “มันเจ็บนะ” เธอจ้องเขาตาขวาง เป็นบ้าหรือไง อยู่ ๆ มาดึงแขนกันแรงขนาดนี้ “เจ็บสิดี จะได้เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น ตอนที่โดนเธอแกล้งบ้าง” “แกล้ง?” ลี่หลินขมวดคิ้วอย่างงุนงง เธอไปทำอะไรแบบนั้นตั้งแต่ตอนไหนกัน “ฉันไปทำอะไรใครตั้งแต่เมื่อไหร่” “อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ ที่เสี่ยวฟางเจ็บตัวก็เพราะเธอนั่นแหละ” “ฮะ!” คนตัวเล็กย่นคิ้วหนักเข้าไปอีก ก่อนจะกระชากแขนออกสุดแรงจนหลุดแล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าต่อผู้นำตระกูลหลงอย่างไม่เกรงกลัว “โดนมันเป่าหูไปอีกคนแล้วเหรอ” มังกรไม่ตอบในทันที เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวขาไปชิดลี่หลินยิ่งขึ้น จนเธอต้องแหงนหน้ามอง แม้ในใจจะสั่นรัวด้วยความกลัว แต่เธอจะไม่แสดงอาการหวาดวิตกออกมาให้เขาได้รู้เด็ดขาด “คนอย่างฉันไม่มีใครมาเป่าหูได้ทั้งนั้น ฉันเชื่อ... ในสิ่งที่ฉันเห็น” “แล้วเห็นหรือเปล่า ว่ายัยนั่นปาแจกันจนแตกแล้วเหยียบเอง” “หึ” คนได้ฟังกลั้วขำในลำคอ สายตาของเขาแสดงถึงความสมเพชเวทนาต่อตัวภรรยาที่สุด ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอลี่หลินมาก่อน และใช่ว่าจะไม่เคยเห็นเธอแสดงความชั่วร้ายออกมา นี่คือเหตุผลที่เขาคัดค้านงานแต่งอย่างหัวชนฝา แม้จะไม่เป็นผล แต่เขาก็ปฏิญาณตนกับตัวเอง ว่าจะไม่แตะต้องผู้หญิงใจมารคนนี้ให้เสียมือ หมับ! “อื้ออ” ลี่หลินหลับตาแน่นพร้อมกับพยายามจะดึงฝ่ามือใหญ่ ๆ ของอีกฝ่ายออก หลังจากที่เขาคว้าหมับเข้าที่ข้างแก้มจนปากยู่ พร้อมกับออกแรงบีบจนเธอเจ็บไปทั่วบริเวณ “ปะ ปล่อยนะ” “จำไว้นะลี่หลิน ฉันแต่งงานกับเธอตามสัญญา แต่ฉันจะไม่มีวันยอมรับผู้หญิงอย่างเธอเป็นเมียเด็ดขาด” คนตัวเล็กดิ้นพล่าน ก่อนจะหลุดออกมาได้จากการที่เขาคลายมือ เธอรีบถอยออกห่างเขาหนึ่งก้าว เพราะรับรู้ว่าเขาอันตรายสมกับที่ใครต่างก็เกรงกลัว แต่เธอจะไม่ยอมก้มหัวให้เขาเด็ดขาด ยิ่งเขาแสดงตัวว่าอยู่ฝั่งเดียวกันกับศัตรู เธอก็จะยิ่งต่อต้าน “เฮียก็จำเอาไว้เหมือนกัน ว่าฉันจะไม่มีวันรับเฮียเป็นผัว ต่อให้หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็จะไม่ยอม เสียตัวให้หมา ยังดีกว่าเสียตัวให้ผู้ชายชาติหมาแบบเฮีย” “เธอว่าไงนะ!” “อย่าเข้ามานะ!” ลี่หลินรีบวิ่งพรวดไปอยู่อีกมุมของห้อง พร้อมกับดึงปิ่นปักผมของตัวเองออกมาถือเพื่อป้องกันตัว ถ้าเขาเข้ามาใกล้แม้แต่หนึ่งก้าว เธอจะแทงเขาให้ไส้ไหล เอาให้ตายกันไปข้าง “แค่ปิ่นโง่ ๆ เนี่ยนะ จะทำอะไรฉันได้” “บะ บอกว่าอย่าเข้ามาไง” ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ มังกรไม่สนว่าเธอกำลังถอยหลังกรูดไปชิดมุมแล้ว เขาตรงเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า สายตาเฉี่ยวคมจ้องมองใบหน้าเรียวสวยที่เริ่มกวาดสายตาล่อกแล่กหาช่องทางหลบหนี แต่เมื่อหนีไม่ได้ เธอก็ต้องวิ่งชน พรึ่บ! ทันทีที่เธอพุ่งตัวเข้าหามังกร ร่างเล็กก็ถูกเขาจับแขนได้โดยง่าย ก่อนจะพลิกแขนจนเธออุทานเสียงหลง ปิ่นในมือร่วงลงสู่พื้นแล้วถูกเขาเตะจนปลิวหายไปอยู่ใต้เตียงสีน้ำเงินลายมังกร “ฮึบ!” ตุบ ลี่หลินยังไม่ยอมรับว่าจนมุม เธอยกแขนอีกข้างขึ้นซัดหน้าเขาโดยตรง ทว่าเขายังหลบมันได้ทัน ก่อนจะโยนร่างเล็กลงบนเตียงจนหน้าคะมำ พอเตรียมจะลุกขึ้นมาอีกครั้งกลับชะงักค้าง เพราะถูกคนร่างหนาขยับขึ้นมาคร่อมทับพร้อมกับกดแขนเธอลงใส่เตียงนอน “ฮะ เฮียจะทำอะไร ไหนบอกจะไม่ยอมรับฉันเป็นเมียไง” คนตัวเล็กเริ่มใจสั่นรัวด้วยความกลัว และยิ่งใจสั่นแรงขึ้นจนต้องหลับตาปี๋ เพราะมังกรโน้มหน้าลงมาใกล้เธอจนใบหน้าห่างออกไปเพียงหนึ่งคืบ ทว่าเขากลับไม่ได้ทำอย่างที่เธอกังวลแต่อย่างใด มังกรเพียงแค่ถอดแหวนออกจากนิ้วนางของลี่หลิน ก่อนจะนำมันขึ้นไปวางไว้บนหัวเตียง เช่นกันกับเขา จากนั้นเขาก็ผละออกไปจากร่างของเธอ แล้วหลุบตามองด้วยสายตาราบเรียบพร้อมกับกอดอกนิ่ง ๆ “ฉันจะไม่บังคับให้เธอหย่าหรอกนะ แต่ฉันจะทำทุกวิถีทางให้เธออยู่ไม่ได้ แล้วหายออกไปจากชีวิตของฉันเอง”