หลังเกิดเรื่องวุ่น ๆ ที่บ้าน ลี่หลินก็อุ้มเจ้าถิงถิงไปที่สุสาน แล้วกอดมันอยู่แบบนั้นด้วยท่าทางเหม่อลอย มังกรสั่งให้ลูกน้องประกบตามทุกฝีก้าว เพราะกลัวว่าเธอจะคิดสั้น หรือทำอะไรที่เกินความคาดหมาย เพราะเขาต้องบินไปกรุงเทพฯ เพื่อร่วมประชุมที่ตึกแบล็กคิงส์
“กว่าจะโผล่หน้ามานะมึง”
เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด เขามาช้าเพียงสิบนาทีก็โดนทศพลชี้หน้าบ่นให้แล้ว
“โทษที เกิดเรื่องนิดหน่อย”
เขาว่าพลางเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวประจำ ท่ามกลางสายตาแปลกใจของเพื่อน ๆ ในแก๊ง
“แล้วแขนมึงไปโดนอะไรมา”
ฟีนิกซ์ที่นั่งอยู่ใกล้เปิดประเด็นถามขึ้นมาก่อน เนื่องจากเขาสวมเสื้อเชิ้ตและถลกแขนขึ้น เผยให้เห็นผ้าก๊อซสีขาวที่พันรอบแขนเอาไว้อย่างเด่นชัด
“แมวข่วน”
เขาตอบปัด ๆ ไม่อยากให้เพื่อนใส่ใจ แต่ดูเหมือนแผลของเขาจะดึงความสนใจได้ดีกว่าหัวข้อการประชุมวันนี้เสียอีก
“แผลใหญ่น่าดู แมวคงตัวใหญ่มาก”
“สงสัยแมวชื่อลี่หลินแหงเลยว่ะ
