เมื่อโดนไล่เหมือนหมูเหมือนหมา ลี่หลินก็ต้องหอบหัวใจที่บอบช้ำกลับเข้ารถ เธอขับวนอย่างไร้จุดหมาย ขับไปตามถนนเผื่อจะเจอกับถิงถิง ทั้งที่รู้ว่าโอกาสจะเป็นไปได้น้อยมาก เมื่อไร้หนทางไป ในที่สุดเธอก็วนกลับมาบ้านด้วยสภาพที่ยับเยิน หน้าบวมช้ำจากแรงตบและการถูกฟาดด้วยกระบอกปืนจนเห็นได้อย่างชัดเจน
“อ้าว คุณหลินกลับมาแล้วเหรอคะ จะรับชา...”
ป้าสาเอ่ยค้างไว้เพียงเท่านี้ ก่อนจะนิ่งค้างไปด้วยความตกใจ
“ตายแล้ว! คุณหลิน”
พูดจบก็รีบวางแจกันในมือแล้วพุ่งเข้ามาดูหน้าลี่หลินใกล้ ๆ และยิ่งตกใจหนักขึ้นเมื่อพบว่าสภาพเธอยับเยินจนดูไม่จืด
“ไปโดนอะไรมาคะเนี่ย”
ลี่หลินไม่ตอบ แต่น้ำตายังคงเอ่อออกมาไม่หยุด เธอรู้สึกแตกสลายซ้ำ ๆ ทำไมคนถึงต้องทำร้ายเธอผ่านถิงถิงด้วย ทำไมถึงไม่ลงที่เธอคนเดียว ไปยุ่งกับมันทำไม...
“ไปนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าโทรตามหมอให้”
“ใครเป็นอะไร ทำไมต้องโทรตามหมอ”
เสียงทุ้มของใครบางคนดังอยู่ด้านหล
