“อากงงง หนูไปเจอไอ้หลงตัวจริงมา”
เสียงใสดังกังวานตั้งแต่ประตูรถเปิดออก พร้อมกับเด็กผู้ชายตัวเล็กที่พุ่งตัวออกมากอดผู้เป็นปู่ ซึ่งเพิ่งบินกลับมาถึงไทยได้ไม่นาน
“หลงเฟย ม้าบอกกี่ครั้งแล้ว ให้เรียกว่าเสือ”
ลี่หลินรีบย้ำ เพื่อให้เขาจำได้เสียที
“จริงด้วย หนูไปเจอเสือตัวจริงมา”
“เอ้า! แล้วไอ้ที่นอนอยู่ในกรงบ้านเรามันไม่ใช่ตัวจริงเหรอ”
“ที่อยู่บ้านเรามันตัวปลอม เสือตัวจริงต้องดุ แฮ่!”
พูดพร้อมกับทำมือเตรียมขย้ำเหยื่อ อ้าปากกว้างจนเห็นฟันทุกซี่
“หวายย น่ากลัวจัง”
ย่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำท่าทางตกใจ
“ตัวมันใหญ่มากเลยอาม่า หนูไม่กล้าเข้าใกล้เลย ป๊าบอกว่ามันกัดนิ้วขาดได้”
“ดีแล้วลูก”
อาม่าลูบหัวหลานด้วยความเอ็นดู ก่อนจะจูงแขนพาเข้าบ้าน โดยมีมังกรและลี่หลินเดินตามเข้าไป
“กงมีช็อกโกแลตมาฝากหนูด้วยนะ”
“จริงเหรอกง!”
น้ำเสียงบ่งบอกถึงความตื่นเต้นขั้นสุด แม้จะรู้ว่าทุกรอบต้องได้กินขนมจากอากงอยู
