เอาคืน

ร่างหนาที่นอนจมไปกับเตียงนุ่ม ๆ และแอร์เย็น ๆ ค่อย ๆ ขยับตัวอย่างเนิบช้า หลังจากที่เมื่อคืนถกเถียงกับลี่หลินอยู่นาน เกี่ยวกับการเปิดโคมไฟบนหัวเตียง และเปิดแอร์ แต่ท้ายที่สุด ลี่หลินก็ยอมแพ้พ่าย เขาหลับไปด้วยชัยชนะ และตื่นขึ้นมาอย่างอิ่มเอม ทว่า... ทำไมถึงไม่เห็นลี่หลินในห้องเลยล่ะ “แปลกแฮะ” ทั้งที่มันควรเป็นเรื่องน่ายินดี แต่เพราะสิ่งที่เขาทำต่อเธอมากมาย มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะระแวง ขายาว ๆ ก้าวแตะลงพื้น พร้อมกับบิดขี้เกียจไปมา น่าแปลกที่เสียงนาฬิกายังไม่ปลุกด้วยซ้ำ แต่ทำไมแดดถึงได้แรงขนาดนี้ เขาแหงนหน้าขึ้นมองนาฬิกาทั้งที่ยังไม่ลืมตาตื่นเต็มที่ ก่อนม่านตาจะขยายกว้าง เมื่อเห็นเข็มนาฬิกากำลังเดินไปข้างหน้า “เก้าโมง!” เขาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น ลุกลี้ลุกลนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าตอนนี้ปาไปเก้าโมงกว่าแล้วจริง ๆ “บ้าจริง! ทำไมนาฬิกาไม่ปลุกวะ” มังกรไม่รอให้เสียเวลามากไปกว่านี้ เขารีบพุ่งตัวเข้าไปภายในห้องน้ำ แล้วจัดการทำธุระตัวเองลวก ๆ เพราะตอนนี้สายมากแล้ว วันนี้มีนัดสำคัญ เกี่ยวกับการดีลทำสนามกอล์ฟที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ มันเป็นวันสำคัญที่เขาไม่ควรสาย ป่านนี้ทุกคนคงกำลังรอเขาหมดแล้ว ตึก ตึก ตึก... เท้าหนัก ๆ ย่างลงจากบันไดเสียงเร็วรัว ลี่หลินที่นั่งเล่นอยู่หน้าบ้านเพียงแค่ปรายตามอง แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร ในมือถือขนมแมวเลียป้อนเจ้าถิงถิงที่กำลังนั่งอยู่บนตัก “ตื่นก่อนทำไมไม่ปลุกฮะ” เขาเกือบจะเดินผ่านเธอไปแล้ว แต่นึกขึ้นได้ว่าต้องต่อว่า ถึงได้ชะงักเท้าแล้วหันมาตำหนิเธอ “ก็เห็นเมื่อคืนบอกว่าอยากนอนหลับสบาย ๆ นี่คะ ฉันเลยจุดอโรม่าให้ แล้วก็... ปิดนาฬิกาปลุกให้ด้วย” “...” เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะโดนเธอเอาคืนแบบนี้ เพราะในสายตาเขา เธอก็แค่ผู้หญิงชั่วร้ายคนหนึ่ง ที่มีพิษภัยต่อทุกคน ยกเว้นเขา เพราะเธอไม่มีวันทำอะไรเขาได้แน่นอน แต่วันนี้เขาก็ได้รู้แล้ว ว่าคิดผิดมาโดยตลอด “ไม่รีบแล้วเหรอคะ วันนี้สำคัญด้วยนี่” เธอยิ้มเยาะพลางลูบหัวถิงถิงไปด้วย “ฝากไว้ก่อนยัยแม่มด ไว้กลับมาฉันเอาคืนเธออย่างหนักแน่” “ได้เลยค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะคุณสามี” ลี่หลินไม่มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอยิ้มกว้างให้เขาพร้อมกับโบกมือลา โดยที่มังกรไม่รู้เลยว่านี่ยังไม่ใช่แผนเด็ดของเธอในวันนี้ “ไอ้ซา ติดต่อไปทางนั้น บอกว่าฉันใกล้ถึงแล้ว บอกว่ารถมีปัญหาหรืออะไรก็ได้” “ได้ครับ” สิ้นคำสั่งจากเจ้านาย ซาก็รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาประสานอย่างรวดเร็ว ระหว่างนี้เขาทำอะไรไม่ได้จริง ๆ นอกจากนั่งลุ้นว่ารถจะไปถึงที่หมายเมื่อไหร่ แม้ระยะทางจะไม่ใกล้ แต่เขาก็สั่งให้ลูกน้องเหยียบคันเร่งไปให้เร็วที่สุด ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็เดินทางมาถึงที่หมาย ที่ตอนนี้มีผู้หลักผู้ใหญ่อยู่กับเพียบ “ขอโทษด้วยนะครับ รถมีปัญหานิดหน่อย” เขาปั้นหน้ายิ้มรับแขก ซึ่งทุกคนก็ไม่ได้กล่าวตำหนิแต่อย่างใด แม้ว่าเขาจะมาสายเกินกำหนดถึงสองชั่วโมง ทำให้พิธีเปิดล่าช้าไปหมด เมื่อเขามาถึงงานก็เริ่มต้นขึ้นทันที ทุกอย่างราบรื่นไปด้วยดี ไม่มีอะไรติดขัดเลยสักอย่าง จนกระทั่ง... ถึงจังหวะที่เขาต้องขึ้นไปตีกอล์ฟ ทุกสายตาทอดมองมาที่มังกรด้วยความชื่นชม ท่าทางสง่าผ่าเผยของเขาสร้างความโดดเด่นจนใครก็ไม่อาจละสายตาไปได้ เขาค่อย ๆ แยกขาออกเล็กน้อย พร้อมกับจัดท่าประจำ เรื่องตีกอล์ฟคืองานถนัด เขาไม่ได้ประหม่าเลยแม้แต่น้อย และทันทีที่ไม้กอล์ฟง้างขึ้นสูงแล้วฟาดลงสุดแรง เสียงฮือฮาก็เริ่มดังขึ้น แควกก! เมื่อได้ยินเสียงฮือฮา เขาก็ยิ้มกริ่มออกมาด้วยความพึงพอใจ คิดว่าคงเป็นเสียงชื่นชมที่ลูกกอล์ฟลอยเข้าหลุมพอดิบพอดี แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิด “คิก ๆ เฮียมังกรกางเกงในโผล่” “...” รอยยิ้มถูกปิดซ่อนกะทันหัน มังกรหันขวับไปมองเด็กผู้หญิงตัวเล็กมัดผมแกละที่กำลังยืนจ้องก้นของเขาอยู่ ถึงได้รีบวางมือมาจับก้นของตัวเอง เป็นจังหวะที่อาซาและลูกน้องเข้ามาช่วยยืนบัง “ไอ้ซา! กางเกงขาดเหรอ” “กลางเป้าทางยาวเลยครับคุณมังกร” “...” สิ่งที่เกิดขึ้นในขณะนี้ ทำให้เขาขายหน้าจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี เกิดมาทั้งชีวิต ไม่เคยทำอะไรอับอายแบบนี้มาก่อน แล้วไอ้กางเกงบ้านี่มันขาดได้ยังไง! “บังไว้ ฉันจะไปด้านหลังห้องรับรอง” “ครับ” มังกรเดินฝ่าความอับอายลงมาที่ด้านหลัง พร้อมกับออกคำสั่งให้ลูกน้องหากางเกงมาเปลี่ยน ระหว่างนี้เขาก็ได้แต่ยืนหัวเสีย ทำไมวันนี้มันถึงได้มีแต่เรื่อง ทำอะไรก็ไม่เป็นใจสักอย่าง “กางเกงได้แล้วครับคุณมังกร” เขารีบรับกางเกงมาเปลี่ยน แล้วทำการถอดกางเกงตัวเดิมออกมาดู ว่ามันขาดเป็นทางยาวขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งที่ตอนใส่มันก็ยังปกติดีทุกอย่าง “ตัวนี้ฉันเพิ่งสั่งตัดได้ไม่นาน ไม่มีทางที่มันจะขาดง่าย ๆ แบบนี้แน่” “ขอผมดูได้ไหมครับ” ซาขยับเข้ามาใกล้ แล้วรับกางเกงที่ขาดเป็นทางยาวกลางเป้าขึ้นมาพิจารณา ตามประสาลูกป้าแม่บ้านที่ชำนาญเกี่ยวกับการตัดเย็บ เพราะเป็นอาชีพเดิม “เอ่อ... มันน่าจะถูกเลาะตะเข็บออกครับ พอเอี้ยวตัวแรง ๆ มันเลยขาดออก” “เลาะตะเข็บออกเหรอ?” ชีวิตนี้เขาไม่เคยมั่นใจอะไรเท่านี้มาก่อน แต่รอบนี้เขาสามารถยืนยันกับตัวเองได้ทันที แม้ไม่ต้องมีหลักฐานมัดกุม “ยัยลี่หลิน!! ยัยงูพิษ” ฝ่ามือใหญ่กำกางเกงสแล็กสีดำไว้แน่นจนขึ้นเส้นเลือด แววตาเดือดดาลบอกได้ถึงปริมาณความแค้นที่ฝังอยู่ในหัวใจ เห็นทีงานนี้เขาจะปล่อยเธอไว้ไม่ได้จริง ๆ ถ้ามีเขาในบ้านหลังใหญ่ ต้องไม่มีสะใภ้ที่ชื่อลี่หลินในบ้านหลังนี้!