พอรู้ว่าตัวเองหลงกลเหล่าอากู๋เข้าแล้ว ลี่หลินก็ทำได้แค่ข่มเปลือกตานอนให้หลับสนิท โดยมีมังกรนอนอยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่ไม่ได้คุยกันถึงเรื่องนี้อีก จนกระทั่งผ่านไปไม่ถึงสามสิบนาที
“เฮียจะไปไหน”
ลี่หลินลุกพรวดขึ้นจากเตียง พลางจ้องมองแผ่นหลังแกร่งทิ้งตัวลงบนพื้นในท่านอนคว่ำ ตอนนี้เขาถอดเสื้อออก เหลือแค่กางเกงขายาวตัวบางที่ยังสวมใส่ไว้อยู่
“มันไม่หลับ ต้องทำให้เหนื่อย”
เขาว่าพลางวิดพื้นอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าตอนนี้ตามแผ่นหลังและลำคอจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“นี่แค่แก้วเดียวนะ ถ้ากินเยอะกว่านี้มีหวัง...”
ลี่หลินพึมพำ ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ เพื่อวักน้ำพรมเนื้อพรมตัวให้รู้สึกเบาสบายขึ้น พอกลับออกมาก็พบว่ามังกรไม่ได้วิดพื้นแล้ว แต่กำลังเดินคุยโทรศัพท์อย่างกระวนกระวาย เป้ากางเกงที่ไม่มีอะไรมาบัง ทำให้เห็นว่ามันกำลังผงาดเต็มที่ ลี่หลินรีบเบนสายตามองไปทางอื่น แม้ในใจจะเริ่มเต้นระส่ำ ทั้งกลัว ทั้งอยากกระสันจน
