สามปีต่อมา

สามปีต่อมาในงานแต่งงานของโมกข์และรายา เด็กหญิงข้าวตังในวัยสิบขวบแต่งตัวสวยเดินไปมาบริเวณหน้างาน ใกล้กับจุดที่คุณพ่อของเธอและน้านาวยืนรอต้อนรับแขก “ว่าเจ้าสาวสวยแล้วแต่แพ้น้องข้าวตังเลยนะเนี่ย” ชมพูนุทคุยกับลูกสาวของโมกข์ เธอมาพร้อมกับณัฐวรรณและศกุนตลา ส่วนภากรเดินตามหลังมากับเพื่อนผู้ชายของเขา ได้แก่อิทธิและธาม ส่วนมัฆวานไปทำงานต่างจังหวัดจึงไม่ได้มาด้วย สาวน้อยยิ้มแป้นเธอบอกว่า “น้องของข้าวตังก็สวยนะคะน้านุท” เธอจูงมือเด็กหญิงวัยสองขวบเศษมาอวด อารมณ์เดียวกับการอวดตุ๊กตายังไงยังงั้น เด็กหญิงเฌอริลิณญ์หรือเรียกสั้นๆ ว่าน้องเฌอริน เป็นเด็กหญิงที่มีเครื่องหน้าหมดจด ผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนหยักศกเป็นลอนน้อยๆ สวมชุดเจ้าหญิงสีชมพูเดินมาตามแรงจูงของข้าวตัง “น้องเฌอรินคนสวยของน้านุทมาแล้ว คุณแม่ละคะลูก” ชมพูนุทอุ้มเด็กหญิงมาหอมฟอดใหญ่ ธามที่เดินมาถึงหน้างานพอดีถึงกับใจกระตุกเมื่อเห็นเด็กหญิง