จากคอนโด…ขับรถมาได้ไม่นานก็ถึงตึกสูงที่ว่า ทันทีที่รถจอดเทียบหน้าตึก พนักงานของโรงแรมรีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูให้พิมพลอย ส่วนเด็กรับรถก็วิ่งปรี่ไปทางฝั่งคนขับ เปิดประตูรถให้กับเจ้าของรถ โค้งคำนับทักทายตามที่ถูกเทรนมา ก่อนจะเข้าไปในรถ แล้วขับไปจอดในที่จอดชั้นวีไอพี
ภวัตจับมือพิมพลอยให้ควงแขนเขาไว้ เดินตามพนักงานที่ลงมารอรับขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุด ซึ่งเป็นชั้นที่ตั้งของห้องอาหารที่มองเห็นวิวเมืองกรุงแบบสามร้อยหกสิบองศา
เมื่อถึงหน้าร้าน บริกรที่ยืนรอรับแขกอยู่ก็พาพวกเขาไปยังที่นั่งจุดที่ไพรเวท เป็นส่วนตัว และเป็นจุดที่ดีที่สุดของร้าน
นั่งได้ไม่นาน ไวน์แดงราคาแพงก็ถูกยกมาเสิร์ฟ พร้อมกับอาหารเรียกน้ำย่อย และอาหารจานหลักแบบคอร์สที่ภวัตสั่งเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
“วัต…วัตก็รู้ว่าพลอยกลัวความสูง นี่มันสูงกว่าคอนโดเราอีกนะ ยังจะพาพลอยมาอีก ดูดิพลอยกลัวจนขนลุกหมดแล้ว” พิมพลอยหันซ้ายหันขวา หน้าเจื่อนลงช
