ภวัตปล่อยให้สามคนนั้นพาตัวเขาไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งกลางห้อง มือไพล่หลัง มัดเขาไว้ด้วยเชือกไนล่อน และในขณะเดียวกันไอ้พี่นัทก็พาพิมพลอยไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวข้างๆ เขา และจัดการมัดมือทั้งสองข้างของเธอด้วยเช่นกัน
“ไอ้เหี้ย มึงจะมัดพลอยทำไมวะ” ภวัตโพล่งถามขึ้นมา ในขณะที่นัทเดินไปเอาของที่วางอยู่บนโต๊ะ
“เดี๋ยวมึงก็รู้”
นัทเดินกลับมาพร้อมกับคัตเตอร์ขึ้นสนิมในมือ กวัดแกว่งมันไปมา พร้อมกับหัวเราะร่วนด้วยความสะใจอย่างกับตัวร้ายในละครหลังข่าว
“ไอ้เหี้ยนัท มึงจะทำอะไร”
“หึ...กูก็แค่อยากรู้ ว่าถ้าอีนี่มันขี้เหร่ขึ้นมา มึงจะยังรักยังหลง ยังอยากเป็นผัวมันอยู่รึเปล่า” นัทไม่พูดเปล่า เขาเดินไปตรงหน้าพิมพลอย ไล้คัตเตอร์ที่ยังไม่ได้ดันออกมาไปตามใบหน้าหญิงสาว
“พี่นัท อย่า...พลอยขอร้องล่ะ พี่จะทำแบบนี้ไปทำไม พี่ไม่กลัวโดนจับเหรอ”
“ถ้ากูไม่ทิ้งหลักฐานไว้ ตำรวจก็ทำอะไรกูไม่ได้หรอก อ้อ...มึงลืมไปแล้วเหรอ
