"ก็พี่ครามไม่เคยสนใจสาลี่เลย ปล่อยให้สาลี่วิ่งตามตลอด" สาลี่ตอบด้วยความน้อยใจ
"ก็พี่หวังว่าเอ็งจะตัดใจจากพี่ได้ไง แต่เอ็งก็ไม่ยอม"
"สาลี่เองก็หวังให้พี่มีใจให้สาลี่เหมือนกัน แต่พี่ก็ไม่ยอม"
ครามได้แต่ก้มหน้า ขำกับคำพูดยอกย้อนที่ไม่มีวันจบสิ้นของสาลี่
สาลี่มองครามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ "ถ้าไม่ให้สาลี่เป็นเมียออกหน้าออกตา ถ้างั้นก็อย่าหนีสาลี่สิคะ อย่างน้อยก็อย่าทำเย็นชา อย่าทำเมินใส่"
ครามหัวเราะเยาะในลำคอ เขาจ้องมองสาลี่อย่างดูถูก "ถ้าให้เป็นเมีย ก็จะมีแค่ผัวเดียวนะ แบบนั้นคงไปเย็ดกับไอ้พุฒิต่อไม่ได้"
สาลี่เม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่อยู่ในใจ
"ถ้างั้นพี่ครามก็แต่งงานกับสาลี่สิคะ"
"ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!" ครามหงายหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและความสมเพช
สาลี่ได้แต่ยืนหน้ามุ่ย จ้องมองคนตัวโตหัวเราะเยาะเธอเหมือนตัวตลก ความเจ็บปวดที่ได้รั
