เปรี้ยง!!
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนน่าตกใจ สาลี่กรีดร้องเบาๆ แล้วสะดุ้งตัวโยน เธอยกมือขึ้นมาปิดหูอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
พุฒิรีบลุกออกมาจากที่นั่งเดิม และก้าวเข้ามาโอบกอดสาลี่ไว้แน่น
"ไม่ต้องกลัวนะสาลี่ พี่อยู่ตรงนี้" เสียงของเขาอบอุ่นและทุ้มต่ำ
สาลี่มุดตัวซบอยู่กับแผงอกที่แข็งแรงของพุฒิ เธอกอดเขาไว้แน่นพร้อมกับหลับตา เธอรู้สึกถึงไออุ่นและความปลอดภัยที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา พุฒิโอบกอดร่างบางนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ปล่อยให้เธอซึมซับความรู้สึกปลอดภัยจนกว่าจะคลายความกลัว
เมื่อเสียงฟ้าร้องห่างออกไป ทั้งสองก็ค่อย ๆ ผละออกจากกันเล็กน้อย แต่พุฒิก็ยังคงโอบไหล่เธอไว้
"แล้วถ้าอยู่คนเดียวจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย" พุฒิถามด้วยความเป็นห่วง
"สาลี่เคยกลัวจนน้ำตาไหลเลยค่ะ ได้แต่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มในห้อง" สาลี่ตอบเสียงสั่น
"สาลี่ต้องมีคนมาดูแลได้แล้วนะ จะอยู่คนเดียวไปอีกนานแค่ไหน" พุฒิเริ่มรุ
