ทรอยยังคงแช่แก่นกายที่เพิ่งผ่านการปลดปล่อยไว้ในกายของพิมดาวอยู่ครู่ใหญ่ ราวกับต้องการจะซึมซับความรู้สึก และเชื่อมต่อกับเธอให้นานที่สุด เสียงหอบหายใจหนักๆของคนสองคน สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบสงัด พิมดาวซบหน้าลงกับอกแกร่งที่ยังกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ ผิวเนื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของทั้งคู่บดเบียดกัน จนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียว
“พี่รักพิมนะ... รักจนไม่รู้จะบอกยังไงแล้ว”
ทรอยกระซิบเสียงพร่าพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น จนพิมดาวแทบจมไปกับอกของเขา
หลังจากที่พายุอารมณ์เริ่มสงบลงและจังหวะหัวใจกลับมาเป็นปกติ ทรอยค่อยๆถอนกายออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบาง ที่อ่อนระทวยจนแทบไม่มีแรงทรงตัวขึ้นมาในอ้อมแขน
"อ๊ะ! พี่ทรอย"
พิมดาวรีบวาดแขนโอบรอบคอเขาไว้ด้วยความเคยชิน แล้วทรอยก็เดินตรงไปที่ห้องน้ำอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกลายเป็นสิ่งของล้ำค่าที่เปราะบางที่สุดในชีวิตเขา
เมื่อเข้ามาในห้องน้
