"นี่วันที่สองแล้วนะพิม"
ภายในห้องนั่งเล่นที่หรูหราแต่กลับดูเงียบเหงา ทรอยนั่งกุมโทรศัพท์มือถือไว้แน่น นิ้วหัวแม่มือคอยแต่จะกดโทรออกไปยังเบอร์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและกระสับกระส่าย
“ทำไมไม่ยอมรับสายนะพิม...”
เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า เขาโทรหาเธอตั้งแต่ช่วงเย็นของเมื่อวาน จนตอนนี้เป็นตะวันตกดินของวันใหม่ไปแล้ว แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงสัญญาณว่างเปล่าที่ตอบกลับมาอย่างเย็นชา
“ทรอย... ทำอะไรอยู่ลูก”
เสียงนุ่มลื่นหูของคุณสุภิดาดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเก็บอาการ
“เปล่าครับแม่...”
“เปล่าอะไรกัน แม่เห็นนิ่งนั่งหน้ามุ่ย จ้องแต่โทรศัพท์มาตั้งแต่มาถึงแล้วนะ มีปัญหาอะไรที่บริษัทหรือมหาลัยงั้นหรอ” .
คุณสุภิดาก้าวเข้ามาหาลูกชาย พลางจ้องจับผิดตามประสาแม่ที่เห็นใบหน้าของลูกดูไม่ดีสักเท่าไหร่
“ไม่มีอะไรจริงๆครับแม่”
ทรอ
