ด้านนอกห้อง
ทรอยก้มมองมือที่สั่นเทาของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆก้าวขาที่หนักอึ้งเดินผละออกมาจากประตูห้องของพิมดาวอย่างช้าๆ เขาเดินจากมาเหมือนคนที่ยอมแพ้ ทุกย่างก้าวแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปนมากับความไม่เข้าใจ
“คบกันงั้นเหรอ...”
เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า คำพูดที่พิมดาวตะโกนใส่หน้าเขา และภาพที่เธอเดินจูงมือไอ้หมอนั่นเข้าห้องไปต่อหน้าต่อตา มันวนเวียนฉายซ้ำอยู่ในหัว ราวกับต้องการจะตอกย้ำความโง่เขลาของเขา ทรอยยกยิ้มสมเพชตัวเอง แววตาที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้กลับรื้นไปด้วยน้ำตาที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้
เขานึกถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน สัมผัสที่ยังอุ่นวูบวาบอยู่บนผิวหนัง เสียงกระซิบและหยาดน้ำตาที่ไหลนอง ในตอนที่เธออยู่ภายใต้อ้อมกอดของเขา
“เมื่อคืนก่อนเธอยังเป็นของฉันอยู่เลยนะพิม เราเพิ่งจะมีอะไรกันแท้ๆ แต่ทำไมวันนี้เธอถึงบอกว่าคบกับผู้ชายคนอื่น!”
ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธมันร้ายแรงพออยู่แล้
