"เป็นวาเลนไทน์ที่มีความสุขมากๆ เลย"
ท่ามกลางบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวล ทรอยยังคงกอดเอวพิมดาวไว้ไม่ยอมปล่อย สายตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่แล้วหางตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา
โจเดินถือช่อดอกไม้ช่อโตสีสันสดใสตรงดิ่งมาทางกลุ่มของพวกเขา ใบหน้าของโจเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้ ทันทีที่เห็นหน้าอริเก่า ทรอยก็เปลี่ยนโหมดทันที เขาขยับตัวกั้นพิมดาวไว้ทางด้านหลัง แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันและเย็นชา เขาจ้องมองทุกย่างก้าวของโจอย่างไม่วางตา มือหนากำหมัดแน่นโดยสัญชาตญาณ ทรอยนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แต่รังสีคุกคามที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนว่า 'ถ้ามึงกล้ายื่นดอกไม้นี่ให้เมียกู... มึงเจ็บตัวแน่'
พิมดาวเองก็มองไปทางโจ แต่ใบหน้าของเธอยิ้มบางๆ อย่างคนที่รู้อยู่แล้ว ว่าดอกไม้ช่อนั้นเป็นของใคร มือบางเผลอขยุ้มเสื้อช็อปของทรอยไว้แน่น เพราะคิดว่าทรอยอาจจะเดินดิ่วตรงไปที่โจ แล้วอาจจะกระทะอารมณ
