"แม่งเอ้ย... ไอ้ทรอย"
ซันเดย์ที่ขับรถตามมาติดๆ ตัดสินใจลงจากรถแล้วเดินตรงมาที่รถสปอร์ตของเพื่อนรัก เขาถอนหายใจยาวก่อนจะยกมือขึ้นเคาะกระจกเบาๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ครืด...
กระจกไฟฟ้าค่อยๆเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าของทรอยที่ตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด ดวงตาแดงก่ำบวมช้ำ และคราบน้ำตาที่ยังเปื้อนอยู่บนแก้ม สลับกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ทำให้ซันเดย์ถึงกับส่ายหน้าด้วยความเวทนา
”ไอ้ทรอย กูว่ามึงกลับบ้านเถอะว่ะเพื่อน ในเมื่อเธอไม่รักก็คือไม่รัก มึงอย่าทำตัวเป็นหมาที่เฝ้ารอคนที่ไม่ได้สนใจมึงอีกเถอะว่ะ กูว่าพอสักทีเถอะว่ะเพื่อน กูเห็นแล้วกูสงสารมึงว่ะ“
ซันเดย์เอ่ยเตือนสติด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาไม่อยากเห็นเพื่อนที่เคยยิ่งใหญ่ต้องมานั่งจมกองน้ำตาซ้ำซากอยู่แบบนี้
”เออ... กูรู้ กูรู้ว่าพิมไม่ได้รักกูแล้ว กูรู้แล้วเว้ย! มึงไม่ต้องย้ำก็ได้เว้ย!“
ทรอยตะคอกกลับเสียงพร่า ทั้งที่ในใจมันสั่นคลอนไปหมด ความจริงที่ซ
