พิมดาวเริ่มได้สติ เมื่อนึกถึงเพื่อนๆของเธอและเพื่อนๆของเขาที่อยู่ตรงประตูห้อง เธอรีบละริมฝีปากออกแล้วดันอกแกร่งของทรอยไว้เบาๆ ใบหน้าเนียนแดงซ่านไปถึงใบหูด้วยความเขินอาย
“พะ...พอก่อนค่ะพี่ทรอย ที่นี่มหาลัยนะคะ พิมอายคนอื่น... เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดีนะคะ”
พิมดาวพึมพำเสียงสั่นพลางหลบสายตาคมกริบ ที่ยังจ้องมองเธออย่างโหยหา
ทรอยที่กำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์รักถึงกับชะงัก เขาพยายามข่มลมหายใจที่หอบถี่ ก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวบาง เขาเหลือบไปมองที่ประตูโรงช็อป แล้วก็ต้องกระแอมไอออกมาเบาๆแก้เก้อ เพราะที่หน้าประตูนั้นซันเดย์กับฟอร์ม กำลังยืนทำหน้าที่เป็นกำแพงมนุษย์ได้อย่างยอดเยี่ยม และน่าหมั่นไส้ที่สุด เมื่อทั้งคู่พยายามทำเป็นมองนกมองไม้ ไม่รู้ไม่เห็นเหตุการณ์ดูดดื่มเมื่อครู่เลยแม้แต่นิดเดียว
“เออ... ไอ้ฟอร์มมึงดูเพดานนั่นดิ กูว่าหลอดไฟมันเริ่มเหลืองๆแล้วนะ
