อรวลีออกมาจากห้องน้ำเธอชะงักเมื่อเห็นพันธกานต์อยู่ในห้องนอน เขาคงไปอาบน้ำมาแล้วที่ห้องนอนแขกที่เธอเคยให้เขานอน
“มานี่เถอะ พี่ช่วย” เขาตรงมาดึงผ้าเช็ดผมไปถือแล้วรุนหลังเธอให้นั่งลงที่หน้ากระจก
“ไม่เป็นไรค่ะพี่พัท พี่นอนเถอะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” เธอจะแย่งผ้ากลับแต่เขาไม่ยอมเช็ดผมให้จนมันหมาด จากนั้นเปิดไดร์เป่าให้จนแห้งสนิทแล้วพูดขึ้น
“พี่เหนื่อยจริงแต่ลี่น่าจะเหนื่อยกว่า วันนี้กลัวไหมว่าพี่จะไปไม่ทัน” เขาถามตามตรงจนเธอพยักหน้า
“กลัวค่ะ”
“พี่ขอโทษ” เขากอดเธอไว้แล้วพูดต่อ “พี่จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”
“นอนเถอะ” ตอนแรกพันธกานต์คิดว่าจะให้เวลาอรวลีจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน แต่เหตุการณ์ในวันนี้เขารู้ว่าเธอเสียขวัญถึงแม้จะไม่พูดออกมาจึงอยากใช้สัมผัสทางกายเป็นการปลอบประโลมเธอ
อรวลีพูดไม่ออกเมื่อถูกอุ้มลอยจากพื้น ชายหนุ่มเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงเตียงนอนเขาวางเธอลงบนนั้นด้วยกิริยานุ่มนวล เธอสบตา
