เสียงอลินขยับตัวทำให้อรวลีรีบเบี่ยงตัวหนี เธอส่งเสียงเรียกลูกทันที
“อลินแม่มารับแล้วค่ะ”
เด็กหญิงลืมตามองเธอ
“แม่ลี่มาแล้ว หนูจะกลับบ้านค่ะ”
อรวลีนั่งลงข้างตัวเด็กหญิง ยกมือปัดลูกผมที่ระไปตามแก้มของอลินทัดหู
“คืนนี้นอนที่ห้องข้างบนนะคะลูก ดึกแล้วแม่เหนื่อย”
อลินเอนตัวซบที่หน้าอกแม่สองมือกอดหญิงสาวไว้แน่น พันธกานต์เห็นกิริยานั้นเขาจำต้องยอมรับว่าลูกสาวเขาผูกพันกับคุณแม่บุญธรรมมากกว่าที่คิด การคิดจะแยกสองคนออกจากกันเขาอาจจะทำไม่ได้เลยก็ได้
“ผมอุ้มลูกไปส่งให้เอง คุณเหนื่อยไม่ใช่เหรอ” พันธกานต์รับตัวเด็กหญิงไปอุ้ม เขาพยักหน้าให้อรวลีเดินนำไป
หญิงสาวออกจากห้องเห็นคนของเขาเข้ามาแล้ว
“พวกนายอยู่นี่ก็พอ ไม่ต้องตาม” ชายหนุ่มห้ามเมื่อเห็นคนสนิทจะเดินตามมาด้วย
ห้องพักของอรวลีขึ้นไปอีกสองชั้นแต่อยู่ตึกเดียวกัน ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มาถึงห้องดังกล่าว
“ห้องนี้เป็นห้องประจำคุณเหรอลิล
