หลังจากใช้ชีวิตเป็นติ่งคุณหมออยู่หลายวัน ในที่สุด สายฟ้า ก็ต้องยอมจำนนต่อความจริง เมื่อเสียงโทรศัพท์จาก สายธาร และ ขุนเขา ดังรัวไม่หยุดเรื่องโปรเจกต์งานที่กรุงเทพฯ ที่เริ่มจะรวนเพราะขาดวิศวกรหัวเรือใหญ่ไปนานเกินควร
เช้ามืดวันจันทร์แสงสีทองรำไรเพิ่งจะแตะขอบฟ้า แต่ในห้องพักโรงแรมกลับเต็มไปด้วยความอุ่นซ่าน สายฟ้าไม่ได้ตื่นมาแต่งตัว แต่เขากลับนอนตะแคงกอด น้ำฝน ไว้แน่นประหนึ่งว่าถ้าปล่อยมือ ร่างบางจะหายไปทันที
"ฝนครับ พี่ไม่อยากกลับเลยว่ะ"
สายฟ้าซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น กระซิบเสียงอู้อี้
"ไม่อยากทิ้งฝนไว้ที่นี่คนเดียวเลย ห่วงไปหมดทุกอย่าง"
น้ำฝนที่เพิ่งตื่นงัวเงียพลิกตัวมากอดตอบพลางลูบแก้มที่เริ่มมีไรเคราของเขาเบาๆ
"พี่สายฟ้าไปทำงานเถอะค่ะ หยุดมาหลายวันแล้วนะ เดี๋ยวโดนไล่ออกหรอก"
"ใครจะกล้าไล่พี่ แต่พี่กลัวตัวเองมากกว่า กลัวว่าทำงานไปแล้วจะเห็นแต่หน้าฝนลอยอยู่บนแบบแปลน"
สายฟ้าก
