บทที่สี่ : เส้นทางที่พรหมลิขิตนำพา

หลังจากที่อัมพิกาเดินออกมาจากลิฟต์ และเดินต่อไปตามโถงทางเดิน ความรู้สึกของเธอเหมือนจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย ความตึงเครียดจากการเผชิญหน้าเมื่อครู่จางหายไป เหลือไว้เพียงความตั้งใจที่จะทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด เธอเดินตามทางเดินที่ทอดยาวไปยังส่วนต่างๆ ของอาคาร ก่อนที่จะพบกับป้าแม่บ้านที่กำลังยืนอยู่หน้าห้องดีลักซ์ ป้าแม่บ้านยืนกุมท้องเล็กน้อยและทำท่าทางลำบากใจเหมือนกำลังรีบร้อน สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความไม่สบายตัวอย่างชัดเจน อัมพิกาสังเกตเห็นความวิตกกังวลของแม่บ้าน จึงหยุดเดินและเข้าไปถามด้วยความห่วงใย "คุณป้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูท่าทางไม่ค่อยดีเลยค่ะ" แม่บ้านหันมามองอัมพิกา ริมฝีปากบิดเบี้ยวเล็กน้อยก่อนจะพยายามยิ้ม "อุ๊ย...ก็แค่...ปวดท้องน่ะค่ะคุณหนู...แต่ต้องรีบเข้าไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนที่ห้องดีลักซ์" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย บ่งบอกว่าความเจ็บปวดกำลังรบกวนเธออย่างมาก อัมพิกามองดูท่าทางของแม่บ้านที่ทำท่าเหมือนจะไม่ไหวแล้ว เธอจึงตัดสินใจเสนอความช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว "ถ้าอย่างนั้นให้ฉันช่วยค่ะ คุณป้าไม่ต้องห่วง ฉันมาที่นี่เพื่อสมัครงานอยู่แล้ว ลองให้ฉันช่วยทำงานเล็กๆ น้อยๆ ดูก็ได้ค่ะ" แม่บ้านทำท่าทางตกใจเล็กน้อย และเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเกรงใจ "โอ้...คุณหนูไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ มันคงไม่ดีแน่ที่ให้แขกมาช่วยทำงานแบบนี้ ป้าไม่อยากให้คุณหนูรู้สึกไม่สะดวกใจ" อัมพิกายิ้มและพยักหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "จริงๆ แล้วฉันมาที่นี่เพื่อสัมภาษณ์งานค่ะ ถ้าจะให้ทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ก็เหมือนกับการได้ทดลองงานไปในตัว ถ้าช่วยได้ก็ยินดีมากเลยค่ะ" ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความกระตือรือร้น แม่บ้านเริ่มรู้สึกสบายใจขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดที่จริงใจจากอัมพิกา และในที่สุดก็ยิ้มบางๆ ออกมา "ถ้างั้น...ถ้าอย่างนั้นขอบคุณมากนะคะคุณหนู ขอโทษที่รบกวน..." หลังจากที่อัมพิกาเสนอตัวช่วย ป้าแม่บ้านจึงเลื่อนรถเข็นที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ปูเตียงเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับส่งมอบภารกิจให้กับอัมพิกา รถเข็นมีล้อหมุนได้สะดวกและเต็มไปด้วยสิ่งของที่จำเป็นสำหรับการเปลี่ยนผ้าปูที่นอน ผ้าปูเตียงใหม่ที่พับเรียบร้อย หมอนนุ่มฟู ผ้าห่มผืนหนา และน้ำยาทำความสะอาดต่างๆ "นี่ค่ะคุณหนู...ป้าเตรียมไว้ให้แล้ว คุณหนูช่วยปูเตียงในห้องดีลักซ์ให้ป้าแทนหน่อยนะคะ" ป้าแม่บ้านกล่าว พร้อมกับยิ้มอย่างขอบคุณ แต่ก็ยังดูไม่ค่อยสบายใจเท่าไรนัก อัมพิกาพยักหน้ารับ "ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า ฉันยินดีช่วยค่ะ" เธอยิ้มตอบอย่างเต็มใจ ก่อนจะยื่นมือไปจับด้ามรถเข็นที่ถูกเลื่อนมาให้อย่างตั้งใจ เมื่อส่งมอบภารกิจเรียบร้อยแล้ว ป้าแม่บ้านจึงรีบเดินจากไป เพื่อไปจัดการธุระเร่งด่วนของตัวเองทันที ทิ้งให้อัมพิกายืนอยู่หน้าห้องดีลักซ์ พร้อมกับรถเข็นที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ เมื่ออัมพิกาเปิดประตูเข้าไปในห้องดีลักซ์ เธอก็ต้องยอมรับว่าห้องนี้ยังคงความหรูหราอย่างชัดเจน แม้จะผ่านการใช้งานมาบ้างเล็กน้อยจากเมื่อคืนที่ผ่านมา ห้องกว้างขวาง โอ่อ่า เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกคัดสรรมาอย่างดี ทำให้บรรยากาศยังคงดูสง่างาม แม้จะมีร่องรอยของการพักอาศัยอยู่บ้างก็ตาม เตียงขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องยังคงเป็นจุดเด่นของห้อง ด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดที่มีรอยยับจากการนอนเมื่อคืน หมอนหลายใบถูกขยับไปอยู่ที่ปลายเตียงและดูเหมือนจะไม่เรียบร้อยนัก ผ้าห่มที่นุ่มละมุนถูกดึงลงมาเล็กน้อยจากการขยับตัวระหว่างการนอน แต่ก็ยังคงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมในห้อง ทำให้บรรยากาศโดยรวมยังคงสดชื่น โต๊ะข้างเตียงที่ทำจากหินอ่อนและโลหะเคลือบสีทองยังคงสะท้อนแสงไฟที่ตกกระทบอยู่ แก้วน้ำที่ใช้แล้วตั้งอยู่บนโต๊ะอย่างไม่เป็นระเบียบนัก และขวดน้ำที่เปิดแล้วเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งก็วางอยู่ข้างๆ บ่งบอกว่าผู้ที่เข้าพักเมื่อคืนคงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย ผ้าม่านสีเข้มที่ถูกเปิดออกเพื่อให้แสงธรรมชาติส่องเข้ามาในห้องมีรอยยับบางๆ จากการเปิดและปิด แต่ก็ยังคงเพิ่มความหรูหราให้กับห้องได้อย่างสมบูรณ์ พรมขนนุ่มที่ปูอยู่บนพื้นยังคงดูใหม่และนุ่มเท้า ถึงจะมีร่องรอยเล็กๆ จากการเดินไปมาบ้าง ก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกหรูหราลดลง เฟอร์นิเจอร์ในห้องถูกเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ทั้งเก้าอี้ตัวใหญ่ที่มีเบาะหนังนุ่มๆ และโต๊ะกลางที่ทำจากวัสดุหรูหราสีเข้ม ทุกรายละเอียดถูกใส่ใจอย่างประณีต แม้ว่าจะมีร่องรอยของการใช้งานอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความสวยงามหรือความสะดวกสบายของห้องแต่อย่างใด กระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของห้อง ทำให้ห้องดูมีมิติและกว้างขวางขึ้น ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องสว่างภายในห้อง บรรยากาศโดยรวมยังคงดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวา พร้อมต้อนรับแขกที่เข้าพัก อัมพิกาค่อยๆ เข็นรถเข็นเข้ามาในห้อง และเริ่มยกผ้าปูที่นอนผืนเก่าออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็คลี่ผ้าปูที่นอนผืนใหม่ และปูลงบนเตียงอย่างตั้งใจ เธอพยายามทำทุกอย่างตามขั้นตอนอย่างละเอียดลออ และให้เหมือนกับมืออาชีพที่สุด แม้จะไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน แต่เธอก็รู้สึกดีที่ได้ช่วยเหลือป้าแม่บ้าน ทั้งยังรู้สึกเหมือนกำลังได้ฝึกงานในสถานที่จริงไปพร้อมๆ กัน ในขณะที่อัมพิกากำลังจัดแจงเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและทำความสะอาดห้องอยู่นั้น เธอไม่ทันได้ยินเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องเลย ในขณะนั้นเอง ภูเมฆกำลังยืนอาบน้ำอยู่ภายในห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำ น้ำไหลจากฝักบัวกระทบลงบนร่างกายที่บึกบึนและแข็งแรงของเขา ท่ามกลางไอน้ำที่ลอยขึ้นมาจากความอุ่นของน้ำ เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้สายน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้าของร่างกาย ร่างกายของเขาสูงโปร่งและมีกล้ามเนื้อที่ชัดเจน แข็งแรงแต่ไม่ล่ำเกินไป ผิวขาวเนียนกำลังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำที่ไหลลงมาจากฝักบัว กล้ามแขนและหน้าท้องดูได้รูปขณะเขาขยับตัว น้ำที่ตกลงมากระทบผิวทำให้กล้ามเนื้อของเขาดูยิ่งเด่นชัดขึ้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและสง่างามในทุกท่วงท่า เสียงน้ำไหลและเสียงสูดหายใจของภูเมฆคลอไปกับความเงียบภายในห้อง ราวกับว่าเขากำลังหลุดพ้นจากโลกภายนอก ไปอยู่ในอีกโลกหนึ่งที่เต็มไปด้วยความสงบและความเป็นส่วนตัว ในขณะที่อัมพิกากำลังทำงานตามที่รับอาสามาอย่างตั้งใจนั้น ทันใดนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ภูเมฆก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขาสวมเพียงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดที่พันรอบเอวสอบ ร่างกายของเขายังคงชุ่มไปด้วยหยาดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนผิว ทำให้ท่าทางของเขาดูเย้ายวนและทรงพลังอย่างน่าประหลาด ทันทีที่อัมพิกาได้ยินเสียงประตูเปิดออก เธอก็หันไปยังต้นเสียงนั้นโดยอัตโนมัติ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้อัมพิกาถึงกับยืนนิ่ง อึ้งไปชั่วขณะ ภูเมฆยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสูงใหญ่ แข็งแรง กำลังก้าวออกมาจากห้องน้ำอย่างช้าๆ ราวกับภาพในฝัน สายตาของอัมพิกาจับจ้องไปที่ร่างกายของเขาอย่างไม่อาจละสายตาได้ เธอไม่เคยเห็นผู้ชายที่ไหนมีรูปร่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้มาก่อน กล้ามเนื้อที่หน้าท้องและหน้าอกของเขาเป็นลอนสวยงาม หยาดน้ำที่เกาะพราวบนผิวขาวเนียน ทำให้ร่างกายของเขาดูเปล่งประกายและมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด อัมพิกายืนนิ่งอยู่ตรงกลางห้อง ดวงตากลมโตของเธอกระพริบไปมาหลายครั้ง ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในจิตใจ ทั้งความตกใจ ความประหม่า และความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถอธิบายได้ในขณะนั้น