อัมพิกาก้าวเท้าเข้ามาในโรงแรมแต่เช้าตรู่ แสงอาทิตย์สีทองอ่อนๆ เพิ่งจะเริ่มสาดส่องลอดผ่านกระจกบานใหญ่ของล็อบบี้ บริเวณนั้นยังคงเงียบสงบ มีเพียงแขกสองสามคนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์และพนักงานที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครสังเกตเห็นร่างบางของเธอที่เดินลัดเลาะผ่านล็อบบี้อย่างรวดเร็ว ตรงไปยังลิฟท์และกดขึ้นไปยังชั้นที่เป็นห้องทำงานของภูเมฆ
เมื่อถึงหน้าห้องทำงาน อัมพิกาค่อยๆ เปิดประตูอย่างเบามือและแง้มประตูออกเล็กน้อย สอดส่องเข้าไปภายในห้องอย่างระมัดระวัง เธอสังเกตเห็นว่าภูเมฆยังมาไม่ถึง เธอจึงค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องและปิดลงอย่างแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าเสียงจะดังรบกวนความเงียบ
อัมพิกาทอดสายตาไปยังมุมโต๊ะที่วางแจกันดอกไม้ เธอเดินตรงไปที่นั่นอย่างช้าๆ พร้อมกับช่อดอกไม้ที่ถือมาในมืออย่างทะนุถนอม เธอค่อยๆ นำดอกไม้ที่ซื้อมาเมื่อคืนบรรจงใส่ลงในแจกันอย่างเรียบร้อย จัดเรียงช่อดอกไม้ให้ดู
