อัมพิกายกมือขึ้นเคาะประตูห้องทำงานของภูเมฆเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูและก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ เธอเดินเข้ามาเพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงัก ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างฉุดรั้งไว้ เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังภูเมฆที่นั่งเอนหลังรออยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงาน
ลักษณะท่าทางของภูเมฆดูผ่อนคลาย แต่สายตาที่จ้องมองมายังเธอนั้นกลับตรงกันข้าม มันเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความกรุ้มกริ่มและความรู้สึกปรารถนาอย่างลึกซึ้งที่อัมพิกาคุ้นเคยดี ริมฝีปากหยักได้รูปของเขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายวาววับ
ภูเมฆเอื้อมมือไปหยิบรีโมทคอนโทรลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมากด เสียง "คลิก" เบาๆ บ่งบอกว่าประตูห้องทำงานได้ถูกล็อคโดยอัตโนมัติแล้ว เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เดินลงจากแท่นยกพื้นหลังโต๊ะทำงานมายืนอยู่กลางห้อง มองตรงมายังอัมพิกาด้วยสายตาที่กดดัน
"เข้ามาสิ" ภูเมฆน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่น
อัมพิกายืน
