อัมพิกานั่งพับเพียบอยู่บนพื้น จ้องมองไปยังอานนท์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ในมือของเขามีปืนลูกโม่ .357 อยู่กระบอกหนึ่ง อานนท์ปลดโม่กระสุนออกมา ก่อนจะบรรจุกระสุนเข้าไปเพียงหนึ่งนัด แล้วหมุนโม่สุ่มรังกระสุน ก่อนจะดันกลับเข้าไปในกระบอกปืนดังคลิก
จากนั้น เขาก็ยกปืนขึ้น เล็งตรงมายังอัมพิกา
เมื่อเห็นดังนั้น อัมพิกาก็ทำได้เพียงก้มหน้าลง หลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หัวใจของเธอเต้นระรัวอยู่ในอก แทบจะทะลักออกมา
อานนท์มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสะใจ "เรามาเล่นเกมกัน ระหว่างรอไอ้ภูเมฆ" เขากล่าวพลางวางปืนลงกับพื้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยมันไปยังร่างที่สั่นเทาของอัมพิกา
"หยิบมันขึ้นมาสิ" อานนท์ออกคำสั่งเสียงเย็น "ยิงมาที่ฉัน... ถ้ายิงแล้วลูกไม่ออก... ก็จะเป็นตาของฉัน... ที่จะได้ยิงเธอกลับ"
อัมพิกาจ้องมองปืนที่วางอยู่ตรงหน้าเธอด้วยสายตาที่สั่นระริก เธอจ้องมองมันอยู่นาน แต่
