อัมพิกาไม่เห็นภูเมฆเลยตั้งแต่ช่วงเย็น เธอต้องนั่งรับประทานอาหารเย็นเพียงลำพัง ไร้เงาของทั้งภูเมฆและธันวา มีเพียงแม่บ้านสองคนที่คอยดูแลและถามไถ่ความต้องการของเธอ เพื่อรอคอยปรนนิบัติเธอตามคำสั่งของภูเมฆ
ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว แต่ภูเมฆก็ยังไม่กลับเข้าบ้าน อัมพิกาเดินวนเวียนอยู่บนระเบียงหน้าบ้านด้วยความเป็นห่วงและกังวล ความมืดมิดของยามค่ำคืนยิ่งทำให้ความรู้สึกเหล่านั้นทวีความรุนแรงขึ้น
ในที่สุด ไฟหน้ารถก็สาดส่องเข้ามายังตัวบ้าน พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้น ก่อนที่รถคันนั้นจะจอดนิ่งสนิท และเผยให้เห็นร่างของภูเมฆ อัมพิกายิ้มออกมาด้วยความดีใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อภูเมฆเห็นว่าอัมพิกายังไม่นอน เขาก็รีบเดินเข้ามาหาเธอทันที
"คุณยังไม่นอนเหรอครับ" ภูเมฆถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ฉันเป็นห่วงคุณค่ะ ทำไมกลับดึกจังคะ" อัมพิกาถามกลับด้วยความเป็นห่วง
"ผมมีเรื่องต้องไปจัดการนิดหน่อยน่ะครับ ขอโทษที่
