บทที่ห้าสิบห้า : อย่าบอกฉันว่าให้ไป

หลังจากที่ภูเมฆและธันวาทราบข่าวว่าอานนท์สามารถหลบหนีจากการจับกุมไปได้ ความกังวลก็กลับมาปกคลุมจิตใจของทั้งสอง ภูเมฆตัดสินใจเข้าไปในห้องของอัมพิกาเพื่อพูดคุยเรื่องการส่งเธอกลับกรุงเทพฯ โดยเร็วที่สุด เพื่อความปลอดภัยของเธอ ทั้งสองนั่งพูดคุยกันอยู่ตรงโต๊ะมุมห้อง "อัมพิกา..." ภูเมฆเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือข้างหนึ่งของเขาเกาะกุมมือเธอไว้ อัมพิกาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและดื้อรั้น "คุณภูเมฆ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ภูเมฆถอนหายใจเล็กน้อย เขารู้ว่าการโน้มน้าวเธอไม่ใช่เรื่องง่าย "อัมพิกา ฟังผมนะ ที่นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว อานนท์ยังหนีไปได้ พวกเราไม่รู้ว่ามันจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเสี่ยงอันตรายอยู่ที่นี่" ภูเมฆพูดด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริง มือของเขาที่จับเธอไว้ยังคงกระชับแน่น ด้วยความเป็นห่วง อัมพิกาส่ายหน้าเล็กน้อย