อัมพิกาก้าวเดินไปเรื่อยๆ ตามทางเท้าที่ทอดยาว แสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องสว่างเป็นระยะๆ ทาบทับใบหน้าเศร้าสร้อยของเธออย่างเงียบเหงา ในที่สุด เธอก็มาหยุดยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ประจำทาง
อัมพิกายืนรอรถเมล์ด้วยดวงตาที่เหม่อลอย มองไปยังถนนที่รถราสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสายในยามค่ำคืน ความรู้สึกหลากหลายประดังประเข้ามาในจิตใจ ทั้งความเหนื่อยล้า ความสับสน และความเสียใจ มันเป็นความรู้สึกที่หน่วงหนักจนเธอแทบประคองตัวเองไม่อยู่ ราวกับมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก ไอเย็นของยามค่ำคืนเริ่มปกคลุมร่างกาย แต่ความเย็นชาในหัวใจของเธอกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่า
ภูเมฆขับรถช้าๆ เลียบไปตามข้างถนน สายตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างเล็กที่เดินอยู่ไม่ไกลนัก เขารู้ดีว่าต่อให้เขาลงไปฉุดรั้งเธอไว้ อัมพิกาก็คงจะดิ้นรนและขัดขืนเขาอย่างถึงที่สุด เสื้อยูนิฟอร์มของเธอวางอยู่บนเบาะข้างคนขับ ภูเมฆเหลือบมองมันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองอั
