"ไอ้เวรนี่มันวอนตายซะแล้ว!" ภูเมฆสบถออกมาอย่างอดไม่ได้ เขาขบกรามแน่น กำหมัดและทุบลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงด้วยความโกรธ
ทั้งอัมพิกาและธันวาทำให้เขาคลั่งจนแทบบ้า ไม่ว่าจะโทรหาใครก็ไม่มีใครรับสายของเขาเลย ทำเหมือนเขาไม่มีค่าไม่มีความหมายในสายตาของคนทั้งสอง ยิ่งคิดว่าป่านนี้สองคนนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่ มันก็ยิ่งเพิ่มความโกรธและความหึงหวงในใจเขาอย่างรุนแรง
ธันวาพาอัมพิกามาดูหนัง ทั้งสองคนกำลังเลือกเครื่องดื่มและป๊อปคอร์นอยู่ที่เคาน์เตอร์ จู่ๆ ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก็มายืนอยู่ข้างอัมพิกา เธอเงยหน้าขึ้นดูก็พบกับภูเมฆที่มองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉย ธันวาได้แต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ
อัมพิกาหันมาถามธันวา
"คุณบอกให้เขามาเหรอคะ"
"ก็เขาเล่นโทรหาผมไม่หยุด โทรศัพท์สั่นจนจะกลายเป็นเครื่องนวดอยู่แล้ว"
อัมพิกาเบือนหน้าไปมองภูเมฆที่ยืนนิ่งอยู่ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เตรียมจะเดินหนี แต่ภูเมฆคว้าแขนเธอ
