หลายวันผ่านไป...
ภายในห้องนอน
ความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว หลงเทียนอี้ไม่ได้ทำตามคำแนะนำของหมอฌอนแม้แต่ข้อเดียว เขาไม่ยอมถอย ไม่ยอมปล่อย และไม่ยอมเปลี่ยนวิธีการ
ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองแต่ยังคงแผ่รังสีน่าเกรงขามนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาข้างเตียง สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่นอนตะแคงหันหลังให้เขาอยู่บนเตียงไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาที่แบตเตอรี่หมด
“ลุกขึ้นมากินยา...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเป็นรอบที่สามของชั่วโมง
“...”
ไร้เสียงตอบรับ ลูกพีชยังคงนอนนิ่ง ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบจับสัมผัสไม่ได้ เธอเหมือนวิญญาณที่สิงอยู่ในร่างที่ชำรุดทรุดโทรม ไม่กิน ไม่พูด และไม่มองหน้าเขามาสองวันเต็มๆ
“ฉันบอกให้ลุก!”
ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดของเทียนอี้ขาดผึง เขาลุกพรวดเข้าไปกระชากต้นแขนเล็กให้พลิกตัวกลับมาหา แรงบีบที่ไม่ได้ยั้งมือทำให้ร่างผอมบางปลิวตามแรงกระชากอย่างง่ายดาย
“โอ๊ย...” ลูกพีชนิ่วหน้าด้วยค
