สองสัปดาห์ผ่านไป...
คอนโดเควิน
กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า... ร่างบอบบางในชุดคลุมท้องตัวโคร่งนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ระเบียงห้อง สายตาว่างเปล่าทอดมองออกไปยังเส้นขอบฟ้ายามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนสี
แม้ร่างกายจะเริ่มฟื้นตัว อาการแพ้ท้องเริ่มทุเลาลงบ้างแต่บาดแผลในใจกลับไม่มีทีท่าว่าจะหายดี
ตลอดสองสัปดาห์ที่ตัดสินใจเดินออกมา... สองสัปดาห์ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงและไม่เป็นห่วงพ่อของลูก
มือเรียวเล็กยกขึ้นลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาเพียงเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงจังหวะหัวใจอีกดวงที่เต้นอยู่ภายใน
“หนูหิวหรือยังคะ...”
เสียงหวานเอ่ยกระซิบกับลูกในท้อง น้ำเสียงสั่นเครือ
“แม่ขอโทษนะที่แม่ร้องไห้อีกแล้ว... แม่สัญญาว่าจะเข้มแข็ง เพื่อหนูนะ”
เธอฝืนกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามตักซุปไก่ที่เริ่มเย็นชืดเข้าปาก ทั้งที่รสชาติมันจืดชืดแต่ก็ต้องกิน... ต้องกินเพื่อให้ลูกแข็งแรง
ความคิดถึง
