ลูกพีชนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา มือเล็กกำเข้าหากันแน่น น้ำตาเม็ดใสยังคงไหลรินอาบสองแก้ม ความรู้สึกในอกมันตีตื้นขึ้นมาจนจุก... ไม่ใช่ความเสียใจ แต่เป็นความตื้นตันที่ท่วมท้นจนหาทางระบายออกไม่ได้
แกร๊ก!
ร่างสูงที่ก้าวเข้ามาเห็นเมียนั่งร้องไห้ตัวสั่นก็ใจหายวาบ รีบสาวเท้าเข้ามาหาทันที
“ลูกพีช!”
เทียนอี้ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้ามือหนาประคองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาด้วยมือสั่นเทา
“ร้องไห้ทำไมครับ? ...แคร์ทำอะไรหนูรึเปล่า? ยัยนั่นพูดจาไม่ดีใส่หนูใช่ไหม?”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธกรุ่นพร้อมจะพุ่งออกไปจัดการอดีตภรรยาตัวแสบได้ทุกเมื่อ หากรู้ว่าเธอมารังแกดวงใจของเขา
“....”
ลูกพีชไม่ได้ตอบคำถาม เธอทำเพียงส่ายหัวไปมาช้าๆ ริมฝีปากบางเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งเต็มแรง ซุกหน้าลงกับซอกคออุ่นที่คุ้นเคย ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย
“ฮึก... ฮือออ... แด๊ดดี้...”
“ไม่ร้องนะค
