เวลา 00.15 น.
หลงเทียนอี้ค่อยๆ เปิดประตูเบามือที่สุด แม้สติสัมปชัญญะจะถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์กัดกินไปบ้าง แต่สัญชาตญาณความเป็นพ่อและสามียังคงทำงานดีเยี่ยม เขาไม่อยากให้เสียงดังรบกวนภรรยาและลูกน้อยที่นอนหลับอยู่
ร่างสูงใหญ่เดินโซเซเล็กน้อยมาหยุดที่ข้างเตียง
“อื้อ...”
ลูกพีชส่งเสียงครางเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงแรงยุบยวบข้างเตียง และท่อนแขนหนักอึ้งที่พาดลงมาโอบเอวบาง
กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของสามีทำให้รู้ทันทีว่าใคร
“แด๊ดดี้ดื่มมาเหรอ?” ถามเสียงงัวเงียพยายามจะพลิกตัวหันไปหา
แต่ทว่า... เทียนอี้ไม่เปิดโอกาสให้ได้ตั้งตัว
พลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบาง ดวงตาสีเทาที่ปกติจะดูอบอุ่น ตอนนี้กลับฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์สุราและแรงปรารถนาที่ลุกโชน
“ครับ... แล้วหิว... “เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก
“... อยากกินน้ำหวานจากตัวหนู”
สิ้นคำก็บดจูบลงมาอย่างดุดัน รุกล้ำและเรียกร้อง
ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนควา
